fbpx

Blog | Songfestival | Juni 2019

Zaterdagavond zat ik het songfestival te kijken, eerlijk gezegd, deed ik dat al jaren niet meer, want ik vond de nummers vaak zo slecht, en het voelt vaak alsof de muziek speciaal “in elkaar geknutseld” wordt voor het songfestival, het een nog extremer dan het andere.

Sommige landen huren een liedjesschrijver in die in een vorige ronde gewonnen heeft of hoge scores heeft gehaald, en zo ook met de shows eromheen. De Choreograaf die die en die show had gedaan was gevraagd om de choreo te maken van bepaalde landen.

En van de week zag ik toevallig een interview met Duncan en met sommige van zijn vrienden. Hij wilde dit liedje niet maken om het songfestival te winnen, hij maakte het vanuit zijn hart, hij wilde een verhaal vertellen vanuit zijn hart.

Dat hij 2 jaar gewerkt had aan dit nummer, dat het met hem was meegegroeid, mee ontwikkeld. Maar het verhaal wilde verteld worden. Dat was de missie. Dat hij dat mocht doen op het Eurovisie Songfestival was niet zijn opzet. Juist dat voelde en zag ik terug in zijn optredens.

En vannacht in de persconferentie vertelde hij ook dat hij door het vele oefenen, in welke camera hij moest kijken, bij zichzelf vandaan raakte, bij de essentie en dat ie zich daarvan tevoren juist weer helemaal op had afgestemd, zich juist daar weer mee had verbonden en dat de muziek altijd voorop stond bij hem, niet het winnen.

Ik voelde meteen de vergelijking met veel ondernemers, als het gaat om de winst, om het einddoel en niet zozeer om de missie uit te dragen, dat je dan bij je essentie vandaan raakt.

Dat we soms geneigd zijn winnaars te willen imiteren, de kunstjes af te kijken, terwijl het misschien wel helemaal niet jouw manier is. Dan is het een kunstje, een maniertje, zonder bezieling.

Duncan zei gisterenavond: DREAM BIG, en dat zag je ook op de borden staan: DARE TO DREAM… En durf daar dan ook voor te gaan, gewoon omdat het de wereld in moet, omdat het je missie is, niet omdat je persé winnen MOET!

Mijn droom is om het spiegelen groot de wereld in te brengen, gewoon omdat ik merk en zie hoe mooi de boodschap is, ook omdat ik niet anders kan dan het voorleven en uitdragen. Niet volgens bepaalde kunstjes, maniertjes, maar helemaal zoals het van binnen naar buiten wil. En daar zal ik ook mijn werk voor doen, in mijn spiegels kijken, uit mijn comfortzone gaan, maar wel vanuit mezelf, vanuit wie ik ben en wil zijn.

Wat is jouw missie? Wat is jouw droom? En ben je bereid het werk te doen, wat je te doen hebt om die droom werkelijkheid te maken? Ben je bereid in jouw spiegels te kijken?

En besef dat je daar hulp bij mag vragen, Duncan heeft ook volop hulp gehad en dan zou je zomaar een winnaar kunnen zijn, op jouw eigen gebied, of het nu als moeder, partner, ondernemer, coach, leraar of artiest is.

Blog | Baby als spiegel | Juni 2019

Ik zou het wel uit willen schreeuwen…
Wat een waanzinnig mooie dag heb ik vandaag gehad.

Ik had voor het eerst in mijn carrière een consult met een moeder (collega spiegelcoach) met haar baby. Ze vertelde dat haar baby steeds ging huilen en schreeuwen bij haar man en dat ze ook veel spuugde. Vandaag doken we er samen in. Toen ze op het blaadje van haar man ging staan, werd de baby erg onrustig en toen we de diepere spiegels deden, ging ze echt krijsen.

We voelden beide dat haar man als kind zich niet mocht laten horen, zijn gevoel niet mocht uiten, zich niet gezien en gehoord voelde, stil moest zijn, maar vanbinnen schreeuwde hij en dat deed zij voor hem. Terwijl de moeder met het kind in haar armen op de blaadjes van de diepere spiegels stond krijste de baby, ze huilde…

Ze schreeuwde het verdriet en de boosheid van haar vader als baby uit. Wat was het bijzonder om te voelen dat er een enorme rust en een berg liefde omheen was om de moeder te steunen dit stukje door te maken. Want eerlijk is eerlijk, het was niet makkelijk om haar kind zo overstuur te zien, maar we voelde allebei dat ze dit wilde doen voor haar vader, dat het moest gebeuren en dat ze werd omringd door enorm veel liefde. Toen ze met het krijsende kind van het blaadje afstapte, toen het genoeg voelde, en ze op haar eigen blaadje stapje, was het huilen echt meteen over, werd ze stil. In een oogwenk. Wat het meest bijzondere was, was dat we beiden voelden dat de baby hierdoor helemaal in haar lijf was gezakt, ze straalde zo’n enorme rust en vrede uit.

En toen ze even later dronk bij haar moeder, voelde dat ook heel relaxed en rustig, helemaal vanuit haar ZIJN. Zo bijzonder. Ook later toen we de diepere spiegels van de innerlijke vrouw deden, en de baby lag te slapen gaf ze feilloos met haar lichaamstaal aan of het goed was of nog aanvulling nodig had. Door gebalde vuistjes te hebben of een open hand. Even haar oogjes open te doen of juist door een diepe zucht aan te geven dat het goed was.

We hebben hard gewerkt met z’n drieën. Wat een supergave ervaring. Ik voel me intens dankbaar dat ik dit mocht doen vandaag. Wat is dat spiegelen toch waanzinnig mooi en wat kunnen we veel helen. En wat zijn baby’s een fantastische spiegels, wat een inzichten heeft zij vandaag alleen al gegeven, door lichaamstaal, door haar huilen, door het spugen, door haar ZIJN.

Onze missie is alleen nog maar duidelijker geworden, dit moet gewoon groter de wereld in, wat zouden er veel baby’s mee geholpen zijn als moeders, hulpverleners en verzorgenden hiervan op de hoogte zouden zijn.

Kom maar op, we zijn er klaar voor om dit van de daken te schreeuwen, dit mag de hele wereld weten…

 

Blog | (H)erkennen | Mei 2019

Herkennen, Erkennen en transformeren

Ik heb erg weinig energie, zei ze. Een poosje terug zat ik helemaal in de flow, het stroomde super en toen ik tegen mijn vriend zei: “Moet je kijken, hoe het nu gaat met ons, vergeleken met vorig jaar en ook met onze bedrijven en vlak daarna ging het mis. Dat had ik ook niet moeten zeggen, het is alsof ik het over mezelf heb afgeroepen. Maar wellicht was er nog iets in die fase wat nog om Herkenning & Erkenning vraagt voordat het getransformeerd kan worden?

Ik vraag haar wat er vooraf is gegaan aan die veranderende flow en die moeheid. En dan begint ze te vertellen, tjonge het laat mijn mond openvallen wat zij de afgelopen jaren te verwerken heeft gehad.

Ze vertelt over de relatieproblemen, over de korte affaire die ze had en het abrupte stoppen daarvan, over haar miskraam, over het snel weer zwanger te zijn geworden daarna, over haar moeder die een hele ernstige hersenbloeding heeft gehad en waarvan gedacht werd dat ze het niet zou halen. Wat gelukkig wel het geval is, maar ze is niet meer helemaal hersteld. Niet meer de moeder van voor die tijd.

Na het gesprek gingen we aan de slag met haar en haar innerlijke man (daadkracht) en haar innerlijke vrouw (gevoel). Ze legde haar ik-blaadje neer en de innerlijke vrouw links voor haar en haar innerlijke man rechtsvoor haar. Ik vertelde haar dat ze zowel de actie/ daadkracht als het gevoel vooruitgeschoven had. Even niet voelen, even niks doen. Dat klopte! Ze herkende het.

Dus na het doorvoelen en aanvullen van haar ik-blaadje, zijn we de verdieping in gegaan van haar gevoel en wauw, daar mochten heel wat emoties gezien worden. Erkend worden. Vooral het verdriet om haar relatie en dat van haar moeder, kwam naar buiten. Het mocht erkend worden, het mocht er zijn en niet meteen weer door, zoals ze altijd deed. Gewoon even helemaal doorvoelen, even lekker huilen, het even laten doorstromen, erover vertellen, goed voelen. Maar daar vroeg ook het verdriet van de miskraam om erkenning. Want ja, ze was kort daarna alweer zwanger en haar moeder lang ondertussen in het ziekenhuis, ze moest door en er was zoveel om dankbaar voor te zijn. Dat is zo, maar er was ook verdriet dat er mag zijn!

Toen kwam er weer rust, was de zwaarte weg. Toen mocht het plezier weer verschijnen, mocht er weer joy zijn, weer een sprankeling, weer avontuur. Bij haar innerlijke man (haar daadkracht) mocht er begrip komen voor de affaire en mocht ze ontdekken hoe dat was ontstaan, dat als ze maar doorgaat, en geen tijd neemt om te voelen, dat ze dan eruit wil vluchten en plezier wil en JOY. Terwijl als ze daar heel bewust tijd voor neemt, om te genieten, om te verbinden, om dingen samen te doen, dat die behoefte er dan niet is. Dus mocht ze zichzelf vergeven, mocht ze het accepteren.

Herkenning en erkenning…

Daarna hebben we de man en de vrouw weer verbonden, weer verliefd laten worden, weer passie gebracht in die samenwerking. En dan gaat het niet alleen om de eenwording met haar vriend, maar ook vooral om haar innerlijke samenwerking. Waardoor ze ook in haar bedrijf niet OF aan het voelen OF aan het doen is, maar juist allebei tegelijk, voelen en doen als eenheid in jezelf.

Waardoor er een eenheid in jezelf ontstaat.

Omdat het verhaal van haar moeder haar ook erg emotioneerde, hebben we die ook nog gedaan. Ze koos voor haar moeder een lila blaadje en voor haar vader groen. En ze legde ze op de plek van de man en vrouw neer. En het voelde voor mij heel sterk dat de moeder boven stond en de vader onder. Dus ik vroeg haar of zij nu het gevoel heeft dat zij haar moeder ondersteunt ipv andersom en dan haar vader haar en haar moeder steunt. En dat klopte helemaal.

Toen we de vader en de moeder op de juiste plek neer legden, was er opeens rust. Voelde ze zich steviger en meer in balans. Haar moeder gaf aan dat het wel een teleurstelling was dat ze niet meer was hoe ze vroeger was, mijn cliënte gaf ook aan dat ze al jaren darmproblemen heeft, en darmen staan voor loslaten. Had ze niet al jaren alles binnengehouden en weer door? Zonder de signalen te herkennen en te erkennen wat gezien mocht worden. Voordat het losgelaten zou worden.

Nou in deze sessie ging het volop over erkennen, herkennen en loslaten. Moe maar kilo’s lichter stapte ze de deur uit!

Wil je ook eens ervaren wat het spiegelen voor jou kan betekenen? Maak dan ook eens een afspraak voor een sessie.

 

 

Blog | Woede | Mei 2019

Enige tijd geleden belde een moeder dat haar kind echt hulp nodig had, hij had zulke enorme woede-uitbarstingen, hij trok letterlijk de planken van de muur en het had met zijn vader te maken. Of ik hen kon helpen.

Ze kwamen en ik ging met hem aan het werk, hij was zo vreselijk boos op zijn vader, hij duldde hem ook echt niet in zijn omgeving. Er kon geen goed woord vanaf. Ik probeerde met hem in een visualisatie met zijn vader te praten, maar er was zo enorm veel woede en boosheid, er kwam geen beweging in.

Wat ik niet vaak doe, is wat ik toen wel deed: dat ik hem zijn vader in de vulkaan heb laten gooien en er een nieuwe vader uit heb laten komen. Hij mocht zijn vader echt even loslaten en een nieuwe vader laten opstaan. Zijn aardse vader had niet-leuke dingen gedaan en ook al kon hij het niet verwoorden en vertellen, het was niet oké en dus kon hij geen liefde meer voelen voor zijn vader. Soms is dat zo, soms zijn er dingen in ons leven gebeurd die ons verdere leven kunnen bepalen, soms kunnen we diegene dan niet meer in de ogen kijken, maar het is ook een spiegel hoe we door die bepaalde gebeurtenis, dat trauma, over in dit geval onze innerlijke vader zijn gaan denken, maar dat kan elk deel van onszelf zijn.

Onze innerlijke vader staat voor ons Hogere Zelf, ons Goddelijke deel, de verbinding met het spirituele in ons. Denk aan God de Vader.

Als die verbinding beschadigd is, is dus de verbinding met ons Hogere Zelf beschadigd en als we dat zien in onze spiegels, dan kunnen we dat herstellen. Dan helen we de verbinding met dat deel in onszelf.

Deze jongen kon heel goed visualiseren en samen maakten we er weer een hele fijne verbinding van met zijn nieuwe innerlijke vader. Iemand waar hij bij terecht kon, iemand waar hij zich veilig bij voelde. Daardoor werd de verbinding met het Goddelijke in hemzelf weer hersteld en kon hij zijn spiritualiteit weer inzetten voor zijn eigen heling en groei.

Dit jongetje was natuurlijk ook een spiegel voor zijn moeder, hij vertelde met zijn gedrag ook iets aan haar. Over haar innerlijke kind en over haar innerlijke ex-man.

We hebben een aantal sessies nodig gehad en een familieopstelling, maar nu gaat het weer goed en is hij veel rustiger geworden en in balans.

Wat is het fantastisch om mensen via het spiegelen verder te kunnen helpen. Door het spiegelen stap je uit het (ver)oordelen en in de observatie, wat vertelt het gedrag van de ander mij. Het maakt dat je zo anders naar de wereld gaat kijken om je heen.

Unless you learn to face your own shadows, you will continue to see them in others, because the world outside you is only a reflection of the world inside you (bron onbekend)

Blog | Innerlijke Vader | April 2019

De innerlijke vader

Enige tijd geleden belde een moeder dat haar kind echt hulp nodig had, hij had zulke enorme woede-uitbarstingen, hij trok letterlijk de planken van de muur en het had met zijn vader te maken. Of ik hen kon helpen.

Ze kwamen en ik ging met hem aan het werk, hij was zo vreselijk boos op zijn vader, hij duldde hem ook echt niet in zijn omgeving. Er kon geen goed woord vanaf.

Ik probeerde met hem in een visualisatie met zijn vader te praten, maar er was zo enorm veel woede en boosheid, er kwam geen beweging in.

Wat ik niet vaak doe, is wat ik toen wel deed: dat ik hem zijn vader in de vulkaan heb laten gooien en er een nieuwe vader uit heb laten komen.

Hij mocht zijn vader echt even loslaten en een nieuwe vader laten opstaan. Zijn aardse vader had niet-leuke dingen gedaan en ook al kon hij het niet verwoorden en vertellen, het was niet oké en dus kon hij geen liefde meer voelen voor zijn vader. Soms is dat zo, soms zijn er dingen in ons leven gebeurd die ons verdere leven kunnen bepalen, soms kunnen we diegene dan niet meer in de ogen kijken, maar het is ook een spiegel hoe we door die bepaalde gebeurtenis, dat trauma, over in dit geval onze innerlijke vader zijn gaan denken, maar dat kan elk deel van onszelf zijn.

Onze innerlijke vader staat voor ons Hogere Zelf, ons Goddelijke deel, de verbinding met het spirituele in ons. Denk aan God de Vader. Als die verbinding beschadigd is, is dus de verbinding met ons Hogere Zelf beschadigd en als we dat zien in onze spiegels, dan kunnen we dat herstellen. Dan helen we de verbinding met dat deel in onszelf.

Deze jongen kon heel goed visualiseren en samen maakten we er weer een hele fijne verbinding van met zijn nieuwe innerlijke vader. Iemand waar hij bij terecht kon, iemand waar hij zich veilig bij voelde. Daardoor werd de verbinding met het Goddelijke in hemzelf weer hersteld en kon hij zijn spiritualiteit weer inzetten voor zijn eigen heling en groei.

Dit jongetje was natuurlijk ook een spiegel voor zijn moeder, hij vertelde met zijn gedrag ook iets aan haar. Over haar innerlijke kind en over haar innerlijke ex-man.

We hebben een aantal sessies nodig gehad en een familieopstelling, maar nu gaat het weer goed en is hij veel rustiger geworden en in balans en ook bij haar is er meer vrede gekomen in haarzelf.

Wat is het fantastisch om mensen via het spiegelen verder te kunnen helpen. Door het spiegelen stap je uit het (ver)oordelen en in de observatie, wat vertelt het gedrag van de ander mij. Het maakt dat je zo anders naar de wereld gaat kijken om je heen.

Wil je dit ook leren, op 22 mei begint de Spiegel je Wijs academie, waarin ik coaches, therapeuten en leerkrachten opleid tot spiegelcoach. Er zijn nog een paar plaatsjes, neem contact met me op als je daar belangstelling voor hebt, dan maken we een afspraak voor een vrijblijvende skype om te kijken of het wat voor je is.

Unless you learn to face your own shadows, you will continue to see them in others, because the world outside you is only a reflection of the world inside you (bron onbekend)

Blog | Bloedneuzen | Maart 2019

Ze zal een jaar of 7 zijn geweest denk ik, bijna dagelijks bloedneuzen had ze. Yanneke, mijn oudste dochter, geadopteerd, klassiek autisme met een ernstige verstandelijke beperking. Non-verbaal, dus haar leren begrijpen ging niet vanzelf. We deden er alles aan om haar te helpen, althans dat dachten we.

Eigenlijk waren we vooral bezig om haar te willen genezen, om de oplossing te vinden om haar uit haar autisme te krijgen. Diëten, allerlei therapieën, alles deed wel iets, maar niks was DE oplossing die we in sommige boeken lazen. Het was een proces van acceptatie.

Maar goed, ze had dus bloedneuzen, en dan niet een beetje bloed, nee het spoot eruit, soms gewoon tot het plafond. De badkamer leek soms wel een slachthuis. We kregen allerlei adviezen: er moet vast een adertje dicht gebrand worden. Hier moet je naar laten kijken. En ze was ook altijd zo enorm in paniek bij al dat bloed dat haar neus dichtknijpen ook niet echt vanzelf ging.

Met Yanneke naar de dokter was daarentegen ook geen feest, dus we hoopten dat het vanzelf over zou gaan… maar tjonge het was heftig, en dag in dag uit heftige bloedneuzen. In die tijd had ik ook het boek de Sleutel tot Zelfbevrijding gekocht en natuurlijk las ik wat er stond bij bloedneuzen: Het kwam er in het kort op neer dat je je dan niet begrepen voelt. Het is niet echt makkelijk geschreven taal, maar ik las de tekst aan haar voor. En zei tegen haar dat ik mijn best deed om haar te begrijpen, maar dat het best lastig was, dat ik niet meer kon doen dan mijn best en of ze me een beetje wilde helpen daarbij. Wat ik niet verwacht had gebeurde: de bloedneuzen stopten meteen. Gewoon klaar, over… na wekenlang dagelijks een enorm bloedbad. Boodschap begrepen.

Jaren later, toen ze inmiddels niet meer thuis woonde, maar in de instelling waar ze nu woont, had ze opeens weer bloedneuzen. De leiding belde me op: ze heeft al dagen steeds bloedneuzen, we denken erover de arts ernaar te laten kijken, misschien moet er een adertje dicht gebrand worden. Ik schoot in de lach: Nee hoor, ze voelt zich onbegrepen zei ik: Zeg maar tegen haar dat je je best doet om haar te begrijpen, en probeer steeds te verwoorden wat je denkt dat ze bedoelt met haar gedrag. En vraag of het klopt. En ja hoor, ook daar stopten de bloedneuzen weer.

Mooi hoe ons lichaam onze spiegel is. Soms is het weten wat het betekent al genoeg om een klacht te laten verdwijnen, zoals bij de bloedneuzen van Yanneke, maar vaker volgt er een langdurig innerlijk proces. Hebben jullie ook ervaringen met de boodschap achter de kwaal?

Wil je dat hieronder delen?

 

Blog | Verschuilen | Maart 2019

Ik kreeg de vraag of ik mee wilde kijken naar een fysieke klacht van iemand, ze was dit jaar al diverse keren naar de dokter geweest voor een vaginale schimmelinfectie, een blaasontsteking en nu had ze weer vaginale irritatie. Een branderig gevoel.

En dus zochten we de klacht op in de “sleutel tot zelfbevrijding” van Christiane Beerlandt. En daarmee vielen al wat kwartjes op zijn plek. Het kwam neer op: Je voelt je opzij geduwd. Je voelt je onderdrukt door je partner, je geeft onvoldoende je wensen aan. Je zou willen uitbreken, agressie, Dualiteit. Je houdt jezelf tegen. Neem je leven daadkrachtig in handen. Je piekert in plaats van te handelen. Betracht zuiverheid en eerlijkheid in jezelf, erken de zachtheid en de liefde.

We zijn vervolgens naar haar innerlijke man en vrouw gaan kijken, oftewel de samenwerking tussen voelen en doen. Ze is onlangs gescheiden en haar ex heeft moeite om haar los te laten en gaat niet echt door met zijn leven en dat gunt ze hem wel. Ze legde de blaadjes neer en al snel bleek dat de innerlijke man en de innerlijke vrouw beiden aan de rechterkant lagen. De man voor de vrouw. En die vrouw voelde daar idd best behoorlijk opgesloten, beperkt.

Grappig was dat ze vertelde dat ze het gevoel had gehad de afgelopen jaren dat ze hem had moeten opvoeden als een “moeder” en dat ze onvoldoende gelijkwaardigheid ervaren had in de relatie. En dat klopt ook, want dat was de plek waar ze als vrouw was gaan staan; achter de man, daar hoort zijn moeder te staan.

Toen we de vrouw op haar eigen plek zette en bewust maakte van het feit dat ze dus niet onderdrukt was door de man (de daadkracht) maar dat het gevoel (de innerlijke vrouw) niet de volle verantwoordelijkheid had genomen om haar rechtmatige plaats in te nemen. Dat ze zich had verschuild achter de man (de daadkracht). Altijd maar in de actie, om maar niet echt te voelen, om het verdriet niet echt toe te laten. Maar daardoor ook niet echt intens genieten, niet meer de passie voelen voor het leven. Daardoor dus niet in zuiverheid en eerlijkheid naar zichzelf had gekeken en dat mocht nu veranderen.

Toen de bewustwording er was: de erkenning van die gevoelens, toen groeide die vrouw enorm. Werd liefdevol, groot, krachtig, maar ook zacht en mild. Ze stond stevig. De man daarentegen trok helemaal naar links, naar zijn vrouw toe. Stond niet krachtig op eigen benen. We hebben zijn moeder achter hem gezet en later onder hem, hem ook verder aangevuld met daadkracht, liefde, inzicht enz. En toen mocht ook hij transformeren in een nieuwe man.

Een nieuwe daadkracht, voortaan niet meer verschuilen achter elkaar, maar vanuit een liefdevolle samenwerking, een liefdevolle eenwording in het leven staan. Deze man en vrouw konden we liefdevol verbinden en werd een mooie krachtige eenheid. Mooi hoe een fysieke klacht een prachtige en krachtige spiegel kan zijn, voor weer een stukje innerlijke groei, als je tenminste bereid bent om in de spiegel te kijken.

Blog | Kom maar bij mij | Maart 2019

Laatst werkte ik met een hele lieve vrouw die graag wilde kijken naar haar innerlijk kindje van ongeveer 4. In een visualisatie was ze haar “tegengekomen” in haar buik. En hoe ze ook probeerde met haar in contact te komen, het lukte niet. Ze bleef met haar rug naar haar toe staan en ook al deed ze in die visualisatie haar armen wijd en zei ze: kom maar bij mij, ze kreeg het niet voor elkaar.

Dus nu wilde ze hier in een spiegelopstelling mee aan de slag. Toen ze op haar “ik-blaadje” stond voelde het best heel goed: Stabiel en stevig. Maar daarna kwam er toch een stuk verdriet en strakheid in haar rug. Iets in het verleden dus. Toen we het blaadje van haar innerlijke kind neerlegden, legde ze die in eerste instantie links voor zich neer, ze schoof het contact maken met dat innerlijke kind stuk steeds voor zich uit. We hebben het blaadje vervolgens achter haar gelegd, toen zakte de strakheid en het verdriet weg.

Ze ging vervolgens op dat blaadje staan van haar innerlijke kind en daar voelde ze die eenzaamheid en het verdriet weer uit haar jeugd. Ze had een trauma meegemaakt, waarna haar moeder geen thuis gaf, toen ze erover vertelde. Moeder beloonde haar zorgen voor anderen en bestrafte haar als ze dat niet deed.

We voelden het kind en heelden het. Maar ze miste de steun van haar moeder. Dus legden we moeder achter haar. Ook moeder voelde het gemis van de steun van haar moeder. Maar voelde ook heel vol en moe aan. Alles was haar te veel, veel ballen in de lucht houden en weinig tijd en aandacht voor jezelf hebben en dus ook eigenlijk niet voor anderen.

Dit was voor mijn cliënte ook heel herkenbaar. (Vooral op het fysieke stuk, waar de moeder de spiegel voor is) Zij draagt ook alle verantwoordelijkheid, helpt iedereen, maar niet vanuit een “echte diepe” verbinding, maar meer vanuit het feit dat dat stukje altijd gewaardeerd werd.

Mijn cliente en haar moeder compenseerden het gemis en de steun van de moeder door te zorgen voor anderen en te weinig zorg dragen voor zichzelf. Ook bij oma voelden we ditzelfde gemis, het gemis van liefde en aandacht van de moeder. Toen vertelde mijn cliënte dat oma’s moeder bij of net na de bevalling was overleden en zij toen in het gezin van oom en tante kwam, met haar oudere zusje waar al 18 kinderen waren. Ze was dus niet gewenst, maar eerder teveel.

Dit heeft enorme impact op haar leven gehad. Het gebrek aan aandacht en moederliefde, het de handen uit de mouwen moeten steken voor wat “liefde en aandacht” is doorgegeven in de familielijn. Het was overleven, “aanpakken” om geaccepteerd te worden, waardering krijgen door wat je doet, i.p.v. om wie je bent. Dit thema is doorgegeven in de vrouwenlijn en mocht nu helder gemaakt worden en getransformeerd worden.

Bij overgrootmoeder voelde het heel sterk en liefdevol. Er zat geen lading of schuldgevoel. Het trauma was begonnen bij oma. Dus konden we ook vanuit overgrootmoeder, moeder aarde en de ziel de heling en de verbinding weer inzetten.

Toen oma, moeder en mijn cliënte de liefdevolle energie van de ziel en de diepe verbinding met moeder aarde weer voelden, toen voelde het als thuiskomen. Vanuit dat thuisgevoel kon ze zich wel verbinden met haar gekwetste innerlijke kind. En hoorde ze in haar hoofd de eerste regel van het lied van Marco Borsato: “Kom maar bij mij..”

Ik zette de muziek op en de tranen stroomden… wat paste dit mooi, bij deze sessie, bij het gevoel, bij het gemis, wat nu geheeld mocht worden. Haar innerlijk kind kon eindelijk thuiskomen.

Kom maar bij mij
dan zet ik alles opzij
kom maar bij mij
huil lekker uit
en laat je tranen vrij

Zeg maar even niets
laat je ongedwongen gaan
stort je hart maar uit
en maak een einde aan je pijn

Kom maar bij mij
slik nou je tranen niet door
want als je je uit hier zo bij mij
lucht dat je even op
dus kom maar even hier
en vertrouw me nou maar blind
open als een kind
misschien vergeet je je verdriet

Hou me maar vast
en vertel me wat er is
ga je verdriet niet uit de weg
kom maar bij mij
voel je maar vrij
als je je pijn met me deelt
kom maar bij mij
ik droog je tranen
als je je openstelt

Praat maar van je af
wat er met je is gebeurd
alles kan ik aan
dus als je wilt schuilen
kom maar bij mij

Ik doe alles om je te troosten
wil een vriend voor je zijn
ik doe alles om je te helpen
ja dan deel ik de pijn

Kom maar bij mij
kom in m’n armen

Echt ik voel zo met je mee
kom maar bij mij
als je kunt delen

Huilen we met z’n twee
praat maar van je af
wat er met je is gebeurd
alles kan ik aan

Dus als je wilt schuilen
als je wilt huilen
kom maar bij mij
als je wilt schuilen kom maar bij mij

https://youtu.be/5VD6pkaqiDI

Blog | Broeder-/zusterschap | Februari 2019

Van de week met een cliënte gekeken naar haar broeder en zusterschap. Broers en zussen staan voor samenwerking en verbinding met anderen en met jezelf. De eigenschappen die je bij je broers en zussen opvallen zijn delen van jezelf waar je al dan niet mee samenwerkt.

Mijn cliënte had 3 broers en een zus, zij was de jongste. Allemaal hadden ze een minder goede band met hun moeder (hun fysieke lichaam) en elk van de delen had zijn eigen leerstukken. De oudste broer was heel lang geleden gescheiden en had nooit meer liefde toegelaten. De tweede broer was enorm sterk in zijn eigen weg gaan, maar had daarmee wel aardig wat verdriet veroorzaakt. De derde broer heeft vermoedelijk een vorm van autisme, en heeft gebroken met iedereen. De vierde, haar zus, had last van schizofrenie en was overleden aan longkanker en daarna kwam mijn cliënte als hekkensluiter.

Uit de prenatale teksten die we onlangs hebben gedaan samen, was al veel duidelijk geworden. Daar was namelijk uitgekomen dat haar moeder een hernia had toen ze zwanger raakte en er was dringend geadviseerd om abortus te plegen. Wat niet is gebeurd, maar moeder heeft de hele zwangerschap pijn gehad. Er was een onbewust contract waaruit bleek dat zij haar ouders gelukkig moest maken en de relatie tussen haar ouders moest herstellen.

Met dat in je achterhoofd gaan kijken naar de samenwerkingen bleek al snel dat het voor jezelf kiezen betekent dat er pijn en verdriet ontstaat. Dat ruimte innemen not done was, dat er delen waren die zich afsloten voor echt contact met het gevoel. We zijn in de sessie met elke afzonderlijke broer en zus aan de slag gegaan en hebben ze die eigenschappen gegeven die ze nodig hadden om te helen. Dat was hard werken, maar ook zo mooi om de inzichten te zien en voelen binnenkomen.

We hebben elk deel (elke broer of zus) geaard door er de moeder onder te leggen. Zo aarden we de inzichten meteen in het fysieke). Aan het eind hebben we een nieuwe verbinding gemaakt. Dat kostte eerst nog best wat moeite, want meteen ontstond de angst dat er geen gelijkwaardigheid zou zijn en dat ze onder zou sneeuwen.

Maar zei ik tegen haar: “het zijn allemaal delen van jezelf, waarom ben je bang dat een ander deel van jou over jou gaat “heersen” en de baas zal zijn. Ze hebben met hun gedrag en eigenschappen aan jou dingen laten zien over jezelf. Die delen waren nadrukkelijk aanwezig in jouw zelf waardoor je onvoldoende bij jezelf kon blijven, dat was de overheersing. En nu je jezelf nieuwe inzichten en nieuwe groei hebt gegeven, hoef je dus ook niet bang meer te zijn dat zij jouw ruimte innemen.”

Toen kon de nieuwe verbinding aangegaan worden en ontstaan. Onder het prachtige lied:

All my relations van Windgong
https://open.spotify.com/track/0qwJ60BJG2kMaEYBK2S2os

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Blog | Zwart en Wit | Januari 2019

Vroeger toen ik 8 jaar was, heb ik van het verjaardagsgeld voor de juf snoepjes gekocht. Dat werd gesnapt en mijn ouders werden door een andere ouder op de hoogte gebracht van het feit dat ik voor school snoepjes kocht bij het winkeltje. Voor 10 cent, 90 cent van de gulden gaf ik alsnog aan de juf.
Maar die andere ouder zei tegen mijn ouders dat ik vast geld had gestolen uit hun portemonnee en dat ze me in de gaten moesten houden. Ik als super bleu, verlegen meisje werd ‘s avonds op het matje geroepen: “je liegt” zei mijn vader toen ik het ontkende.

Dit hele gebeuren heeft een enorme impact op mijn leven gehad, het werd alles bepalend. Ik voelde me zwart en had ook het gevoel dat iedereen dat zwarte stuk van me zag, als ze me alleen al maar aankeken.

Ik besloot vanaf dat moment te compenseren.. met heel veel licht. Altijd lief zijn, nooit iets fout doen. Had ik boete bij de bibliotheek en het werd niet opgemerkt dan maakte ik ze daar wel attent op.
Altijd in de zuiverheid blijven, werd mijn motto! Altijd eerlijk zijn, mijn missie… Ik kies voor het licht! altijd.

Een vriendin van me, daar ging het niet zo goed mee, ingestort, psychose/ depressie of iets van die aard… het voelde donker.. heel erg donker.. zwart, pikzwart.

Op een nacht een paar weken terug, voelde ik dat zwart, die zwaarte van haar en ging, zoals altijd in de strijd daartegen, want hee… ik koos voor het licht. Maar hoe meer ik streed, hoe erger het werd. Ik voelde me bezet, overgenomen. Ik voelde het zwarte. Ik was er bang voor, vond het eng, spannend en voelde zoveel afweer. Pas toen ik het besef binnen liet dat zij mij is en ik haar… en dat we één zijn, kwam er rust in mijn lijf. Kon ik in de overgave en ben ik gaan overgeven ( letterlijke overgave) ging ik loslaten. en de volgende ochtend was ik er doorheen, was het weer over en al voelde ik me nog fragiel en teer..ik voelde me ook super sterk en krachtig, want ik realiseerde me dat hoe zwart het zwart ook is, ik kan er altijd uitkomen en weer kiezen voor het licht.

Vandaag werkte ik met een klant op ditzelfde thema. Zij projecteerde het zwart ook op iemand, en stapte er steeds uit om haar eigen zwart maar niet te hoeven voelen.  Maar denken aan het licht, was minstens zo eng. We deden een opstelling met 3 blaadjes: een zwarte, een gekleurde en een witte. We legden de gekleurde in het midden, de zwarte er achter en de witte ervoor.

Ze stapte terug in haar zwarte stuk, veel oude gedachtes, overtuigingen kwamen naar boven, pesterijen, mishandelingen, angsten… het was moeilijk om het toe te laten en te mogen doorvoelen, maar wat gaf het een inzicht en een groei.

Het besef dat ze dit ook zelf is… dat het een deel van haar is, was eng, maar gaf ook veel verandering. Het witte blaadje was minstens zo eng als het zwarte. Zijn we niet vaak banger voor ons licht dan voor ons donker? Zij koppelde haar licht en haar donker aan anderen. ze kon het licht en het donker in zichzelf alleen voelen als het gekoppeld was aan de ander, maar dat loslaten en beseffen dat jij die ander ook bent, dat ze een spiegel zijn.

Wat een inzicht en wat een groei gaf deze sessie. Een nieuwe basis, Yin en Yang. een eenheid tussen wit en zwart. Wat mooi om van daaruit weer verder te mogen bouwen. en grappig detail, ze had vandaag zwart witte kleding aan :-).