Blog | Broeder-/zusterschap | Februari 2019

Van de week met een cliënte gekeken naar haar broeder en zusterschap. Broers en zussen staan voor samenwerking en verbinding met anderen en met jezelf. De eigenschappen die je bij je broers en zussen opvallen zijn delen van jezelf waar je al dan niet mee samenwerkt.

Mijn cliënte had 3 broers en een zus, zij was de jongste. Allemaal hadden ze een minder goede band met hun moeder (hun fysieke lichaam) en elk van de delen had zijn eigen leerstukken. De oudste broer was heel lang geleden gescheiden en had nooit meer liefde toegelaten. De tweede broer was enorm sterk in zijn eigen weg gaan, maar had daarmee wel aardig wat verdriet veroorzaakt. De derde broer heeft vermoedelijk een vorm van autisme, en heeft gebroken met iedereen. De vierde, haar zus, had last van schizofrenie en was overleden aan longkanker en daarna kwam mijn cliënte als hekkensluiter.

Uit de prenatale teksten die we onlangs hebben gedaan samen, was al veel duidelijk geworden. Daar was namelijk uitgekomen dat haar moeder een hernia had toen ze zwanger raakte en er was dringend geadviseerd om abortus te plegen. Wat niet is gebeurd, maar moeder heeft de hele zwangerschap pijn gehad. Er was een onbewust contract waaruit bleek dat zij haar ouders gelukkig moest maken en de relatie tussen haar ouders moest herstellen.

Met dat in je achterhoofd gaan kijken naar de samenwerkingen bleek al snel dat het voor jezelf kiezen betekent dat er pijn en verdriet ontstaat. Dat ruimte innemen not done was, dat er delen waren die zich afsloten voor echt contact met het gevoel. We zijn in de sessie met elke afzonderlijke broer en zus aan de slag gegaan en hebben ze die eigenschappen gegeven die ze nodig hadden om te helen. Dat was hard werken, maar ook zo mooi om de inzichten te zien en voelen binnenkomen.

We hebben elk deel (elke broer of zus) geaard door er de moeder onder te leggen. Zo aarden we de inzichten meteen in het fysieke). Aan het eind hebben we een nieuwe verbinding gemaakt. Dat kostte eerst nog best wat moeite, want meteen ontstond de angst dat er geen gelijkwaardigheid zou zijn en dat ze onder zou sneeuwen.

Maar zei ik tegen haar: “het zijn allemaal delen van jezelf, waarom ben je bang dat een ander deel van jou over jou gaat “heersen” en de baas zal zijn. Ze hebben met hun gedrag en eigenschappen aan jou dingen laten zien over jezelf. Die delen waren nadrukkelijk aanwezig in jouw zelf waardoor je onvoldoende bij jezelf kon blijven, dat was de overheersing. En nu je jezelf nieuwe inzichten en nieuwe groei hebt gegeven, hoef je dus ook niet bang meer te zijn dat zij jouw ruimte innemen.”

Toen kon de nieuwe verbinding aangegaan worden en ontstaan. Onder het prachtige lied:

All my relations van Windgong
https://open.spotify.com/track/0qwJ60BJG2kMaEYBK2S2os

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Blog | Zwart en Wit | Januari 2019

Vroeger toen ik 8 jaar was, heb ik van het verjaardagsgeld voor de juf snoepjes gekocht. Dat werd gesnapt en mijn ouders werden door een andere ouder op de hoogte gebracht van het feit dat ik voor school snoepjes kocht bij het winkeltje. Voor 10 cent, 90 cent van de gulden gaf ik alsnog aan de juf.
Maar die andere ouder zei tegen mijn ouders dat ik vast geld had gestolen uit hun portemonnee en dat ze me in de gaten moesten houden. Ik als super bleu, verlegen meisje werd ‘s avonds op het matje geroepen: “je liegt” zei mijn vader toen ik het ontkende.

Dit hele gebeuren heeft een enorme impact op mijn leven gehad, het werd alles bepalend. Ik voelde me zwart en had ook het gevoel dat iedereen dat zwarte stuk van me zag, als ze me alleen al maar aankeken.

Ik besloot vanaf dat moment te compenseren.. met heel veel licht. Altijd lief zijn, nooit iets fout doen. Had ik boete bij de bibliotheek en het werd niet opgemerkt dan maakte ik ze daar wel attent op.
Altijd in de zuiverheid blijven, werd mijn motto! Altijd eerlijk zijn, mijn missie… Ik kies voor het licht! altijd.

Een vriendin van me, daar ging het niet zo goed mee, ingestort, psychose/ depressie of iets van die aard… het voelde donker.. heel erg donker.. zwart, pikzwart.

Op een nacht een paar weken terug, voelde ik dat zwart, die zwaarte van haar en ging, zoals altijd in de strijd daartegen, want hee… ik koos voor het licht. Maar hoe meer ik streed, hoe erger het werd. Ik voelde me bezet, overgenomen. Ik voelde het zwarte. Ik was er bang voor, vond het eng, spannend en voelde zoveel afweer. Pas toen ik het besef binnen liet dat zij mij is en ik haar… en dat we één zijn, kwam er rust in mijn lijf. Kon ik in de overgave en ben ik gaan overgeven ( letterlijke overgave) ging ik loslaten. en de volgende ochtend was ik er doorheen, was het weer over en al voelde ik me nog fragiel en teer..ik voelde me ook super sterk en krachtig, want ik realiseerde me dat hoe zwart het zwart ook is, ik kan er altijd uitkomen en weer kiezen voor het licht.

Vandaag werkte ik met een klant op ditzelfde thema. Zij projecteerde het zwart ook op iemand, en stapte er steeds uit om haar eigen zwart maar niet te hoeven voelen.  Maar denken aan het licht, was minstens zo eng. We deden een opstelling met 3 blaadjes: een zwarte, een gekleurde en een witte. We legden de gekleurde in het midden, de zwarte er achter en de witte ervoor.

Ze stapte terug in haar zwarte stuk, veel oude gedachtes, overtuigingen kwamen naar boven, pesterijen, mishandelingen, angsten… het was moeilijk om het toe te laten en te mogen doorvoelen, maar wat gaf het een inzicht en een groei.

Het besef dat ze dit ook zelf is… dat het een deel van haar is, was eng, maar gaf ook veel verandering. Het witte blaadje was minstens zo eng als het zwarte. Zijn we niet vaak banger voor ons licht dan voor ons donker? Zij koppelde haar licht en haar donker aan anderen. ze kon het licht en het donker in zichzelf alleen voelen als het gekoppeld was aan de ander, maar dat loslaten en beseffen dat jij die ander ook bent, dat ze een spiegel zijn.

Wat een inzicht en wat een groei gaf deze sessie. Een nieuwe basis, Yin en Yang. een eenheid tussen wit en zwart. Wat mooi om van daaruit weer verder te mogen bouwen. en grappig detail, ze had vandaag zwart witte kleding aan :-).

Blog | Angsthaas en Dramaqueen | Januari 2019

“Ik erger me zo aan mijn collega. Echt joh en eerlijk gezegd schaam ik me daar wel een beetje voor, want in gedachten hoor ik jou al zeggen: “dat is een reflectie van wat je zelf uitzendt” Maar dat kan er bij mij nog niet helemaal in hoor. Ze IS gewoon vreselijk irritant, een dramaqueen die heel veel aandacht vraagt en dat doe ik helemaal niet.

Hoe kan het dan toch een reflectie zijn van mezelf, wat zegt het dan over mezelf?”
Maar als we er samen induiken blijkt dat het écht wel iets over haarzelf zegt.
Dat het wel degelijk een spiegel is.

Dat deel waar die ander voor staat in jou, vraagt vreselijk veel aandacht van je. Het werpt zich aan je op en behoorlijk dramatisch ook nog. Wat zou je die ander gunnen? “Dat ze het niet zo groot en zwaar maakt, maar het gewoon gaat doen!” Dat gun je dus ook jezelf he? Bij mijn cliënte gaat het om het zich openstellen voor haar eigen spiritualiteit/ haar intuïtie, haar spirituele voelen, om daar niet zo bang voor te zijn, maar het gewoon te gaan ontdekken, het gewoon te onderzoeken. Het toelaten en ook al kun je niet alles beredeneren, ga het ervaren, ga het doen, wetende dat je hulp kunt vragen, dat je het niet altijd alleen hoeft te doen.

En wat zou er gebeuren denken jullie als mijn cliënte zich er voor open durft te stellen en het omarmt ipv het afwijst en de angst laat regeren? Ik weet het wel, ik zie en voel het al, wat er kan gebeuren.

Maar de vraag is: “Gaat ze het ook echt doen, of overheerst de angst?”
Ik ben erg benieuwd! De spiegel vertelt haar in ieder geval keer op keer dat ze er naar mag kijken!

 

 

Blog | Vulkaan | januari 2019

Enige tijd geleden belde een moeder dat haar kind echt hulp nodig had, hij had zulke enorme woede-uitbarstingen, hij trok letterlijk de planken van de muur en het had met zijn vader te maken. Of ik hen kon helpen. Ze kwamen en ik ging met hem aan het werk, hij was zo vreselijk boos op zijn vader, hij duldde hem ook echt niet in zijn omgeving. Er kon geen goed woord vanaf. 

Ik probeerde met hem in een visualisatie met zijn vader te praten, maar er was zo enorm veel woede en boosheid, er kwam geen beweging in. Wat ik niet vaak doe, is wat ik toen wel deed: dat ik hem zijn vader in de vulkaan heb laten gooien en er een nieuwe vader uit heb laten komen. Hij mocht zijn vader echt even loslaten en een nieuwe vader laten opstaan. Zijn aardse vader had niet-leuke dingen gedaan en ook al kon hij het niet verwoorden en vertellen, het was niet oké en dus kon hij geen liefde meer voelen voor zijn vader. Soms is dat zo, soms zijn er dingen in ons leven gebeurd die ons verdere leven kunnen bepalen, soms kunnen we diegene dan niet meer in de ogen kijken, maar het is ook een spiegel hoe we door die bepaalde gebeurtenis, dat trauma, over in dit geval onze innerlijke vader zijn gaan denken, maar dat kan elk deel van onszelf zijn.

Onze innerlijke vader staat voor ons Hogere Zelf, ons Goddelijke deel, de verbinding met het spirituele in ons. Denk aan God de Vader. Als die verbinding beschadigd is, is dus de verbinding met ons Hogere Zelf beschadigd en als we dat zien in onze spiegels, dan kunnen we dat herstellen. Dan helen we de verbinding met dat deel in onszelf.

Deze jongen kon heel goed visualiseren en samen maakten we er weer een hele fijne verbinding van met zijn nieuwe innerlijke vader. Iemand waar hij bij terecht kon, iemand waar hij zich veilig bij voelde. Daardoor werd de verbinding met het Goddelijke in hemzelf weer hersteld en kon hij zijn spiritualiteit weer inzetten voor zijn eigen heling en groei. Dit jongetje was natuurlijk ook een spiegel voor zijn moeder, hij vertelde met zijn gedrag ook iets aan haar. Over haar innerlijke kind en over haar innerlijke ex-man.

We hebben een aantal sessies nodig gehad en een familieopstelling, maar nu gaat het weer goed en is hij veel rustiger geworden en in balans. Wat is het fantastisch om mensen via het spiegelen verder te kunnen helpen. Door het spiegelen stap je uit het (ver)oordelen en in de observatie, wat vertelt het gedrag van de ander mij. Het maakt dat je zo anders naar de wereld gaat kijken om je heen. 

Unless you learn to face your own shadows, you will continue to see them in others, because the world outside you is only a reflection of the world inside you (bron onbekend)

Marian Zonneveld van Tour 

Blog | Loslaten | December 2018

Als je wilt groeien, moet je dingen loslaten..

Mijn moeder zei een poosje terug: “Jeetje wat staat die tuin van de buren toch vol spullenis het toch een bende bij de buren in de tuin, enig idee wanneer ze dat gaan opruimen?” Bij mij verscheen toen een glimlach en er schoten allerlei herinneringen en gedachtes door mijn hoofd.

Jaren geleden was de tuin van de buren netjes, stonden er potten met planten en een leuk bankje. Ik zag het laatst op oude foto’s. Ik weet waarom het nu zo is, nee en dan bedoel ik niet de reden waarom ze het niet opruimen, die begrijp ik óók heel goed, nee ik bedoel: ik snap de spiegel, ik snap de boodschap voor mij, ik weet wat die spullen mij te vertellen hebben. Alles kun je spiegelen, zelfs “rommel” in de tuin van de buren.

Ik zal het uitleggen:
7 jaar geleden woonde mijn oudste dochter Yanneke nog thuis, nog net, want op 17 februari 2010 hebben we na maanden van agressie moeten besluiten dat het echt niet langer ging, hebben we de moeilijkste beslissing van ons leven moeten nemen. We hebben moeten besluiten, het gaat ECHT niet meer thuis, zoveel agressie, bijten, krabben, knijpen. De hele dag door, ’s nachts bijna niet slapen. We hebben haar via een crisisplaatsing moeten laten gaan, veel tijd om te rouwen en het verdriet te voelen was er niet, want na een paar weken kreeg mijn man de diagnose uitgezaaide nierkanker, de tumor die in zijn hoofd zat, was niet meer behandelbaar. En weer was er weinig tijd voor rouw en verdriet, ik moest door.

Nu na 7 jaar, jaren van weer leren leven, weer leren genieten, weer volop in het leven staan, nu na die 7 jaar, moest ik oud verdriet gaan loslaten om te kunnen groeien, om me, met mijn online business, echt goed neer te kunnen zetten. 

En dus gebeurde er iets, wat al jaren niet meer was gebeurd: Yanneke viel me aan en beet, krabbelde en kneep me hard, echt hard. Mijn hand, waar ze haar tanden in had gezet was meteen dik en bloedde flink. Ik begon te huilen, daar op de manege waar het gebeurde. De leiding hielp om haar te fixeren en probeerde mij te troosten.  

Ik voelde me in een oude film teruggezet, was weer terug in die oude situatie thuis, toen Gerard nog leefde en ze dagelijks zo was, ik voelde de pijn, het verdriet, de onmacht en tegelijkertijd had ik meteen door dat ik nu dat oude verdriet moest loslaten, dat dit mijn nieuwe groei was en dat Yanneke me weer een stapje hoger bracht, een stap verder op mijn innerlijke weg, dat wat ze haar hele leven al doet.

Thuisgekomen ben ik gaan overgeven, en bleef maar huilen, ’s nachts ook nog aan de diarree. Wat was dat een heftige nacht, de volgende dag was ik letterlijk en figuurlijk helemaal leeg. De huisarts, waar ik heen moest voor een tetanusinjectie en een antibioticakuur, nam even goed de tijd om ook het emotionele stuk aan te raken. En toen besefte ik dat het overgeven en de diarree geen toevallige maagdarminfectie was, maar een emotioneel proces van loslaten. Toen kon ik dankbaar kijken naar het hele gebeuren. 

Er was een flinke deuk geslagen in die berg verdriet die ergens binnenin verstopt lag. Er was veel opgeruimd, veel losgelaten. En om nu weer terug te komen bij tuin van de buren…

De buren aan mijn linkerkant zijn de spiegel van mijn innerlijke vrouw: het gevoel, de intuïtie en dus óók van mijn emoties. Voor mij was het de hele tijd al duidelijk waarom de tuin van de buren vol was en nodig opgeruimd moest, maar dat ging pas gebeuren, als ik mijn emoties had opgeruimd. Dus wat gebeurde er een paar dagen na de aanval van Yanneke en mijn huilbuien? Ja, echt waar: mijn buren haalden 4 aanhangers uit de tuin en brachten dat naar de gemeentewerf. 

Is het nu klaar dan? Nee, nog niet… er komt nog een stukje, ik weet het, ik zie het aan de tuin van de buren.

Kom maar op, ik ben er klaar voor.
Spiegelen, i love it!

#spiegelenisfun #lovemyjob #spiegeljewijs 

Blog | De verdieping in… | December 2018

De verdieping in… 

“Ik wil heel graag een afspraak maken om eens samen naar mijn innerlijke man en vrouw te kijken”, zei een van de deelnemers van mijn online programma. “Want ik heb het gevoel dat er meer opgelost mag worden dan er in het programma aan bod komt.” Dus maakten we een afspraak om een sessie via skype te doen.  Vandaag was het zover.

Ik vroeg haar naar haar sollicitatiegesprek, wat ze onlangs had. “Wat denk je?, ik ben aangenomen”, vertelde ze.  Ze vertelde dat ze zo’n behoefte had aan iets voor haarzelf, en had weer een baan in haar oude vakgebied aangenomen als verzorgende bij ouderen.

Ze maakte ondertussen de A4tjes met IK en met innerlijke vrouw/voelen en een met innerlijke man/doen. Ze legde IK in het midden en rechts van IK lag het blaadje met innerlijke vrouw/voelen en links lag het blaadje met innerlijke man/doen.

De man en de vrouw lagen dus omgewisseld, dat maakt dat de emoties heftig gevoeld worden en er weinig uit je handen komt. In haar eigen energie, haar ik-blaadje ervaarde ze weinig steun en begrip, dat hebben we haar gegeven. 

Daarna stapte ze in haar voelen/ de innerlijke vrouw en daar werd ze enorm naar achteren getrokken, ze zat echt vast aan oude emoties en het voelde donker en zwaar. Dat hebben we licht gemaakt en het oude losgemaakt. We vulden haar op met gouden zonlicht, zelfliefde en zelfvertrouwen.

En terwijl ze daar zo stond en het nieuwe gevoel haar vulde, voelde ik opeens ook dat haar werk een verdieping zou gaan krijgen. Ze heeft namelijk ook een praktijk als medium. Maar ze mag het nu op een nieuwe manier gaan doen, echt voelen wat ze voelt. En die verdieping mag ze ook ingaan als verzorgende van de ouderen. Die mogen door haar gaan ervaren dat ze niet bang hoeven te zijn voor de dood. Ze mag voor hen de poort zijn, gewoon zonder dat ze het gaat prediken maar gewoon door te zijn.

Wat voelde het nu al anders, maar toch zijn we nog meer de verdieping in gegaan, want we hebben ook de diepere spiegels neergelegd. De man en de vrouw in jezelf bestaan ook weer uit een mannelijk en een vrouwelijk deel. Het vrouwelijke deel had speelsheid, lichtheid, overgave, aarding, zelfliefde en stabiliteit nodig.

Bij het mannelijk deel vh voelen voelde ze steeds naar achteren trekken en naar voren duwen. Ik zei “Er is iemand, die je vasthoudt aan het verleden maar je tegelijkertijd ook naar de toekomst duwt, want hij weet dat je vooruit moet.” “ja ik weet wie het is, het is mijn tweelingziel, we hebben elkaar jaren geleden ontmoet en afgesproken, we hebben alleen gepraat, maar het is abrupt afgebroken en niet goed afgesloten.” We hebben het losgemaakt en aangevuld. 

Toen de delen verbonden en de onvoorwaardelijke liefde een brug laten zijn tussen het mannelijke en het vrouwelijke deel van het voelen. De liefde stroomde prachtig, wat een verdieping in het voelen kwam er zo.

In die tijd was haar gevoel heel heftig en dat heeft ze ook met haar man besproken en verteld dat ze wilde scheiden. Hij gaf haar alle ruimte en steun, maar gaf aan dat hij op dat moment niet wilde scheiden, als het de bedoeling is dat jullie bij elkaar komen, doe ik een stap opzij en zal ik je in alles steunen, maar niet nu op dit moment. Dat kwam allemaal weer boven toen ze op haar innerlijke man/ het doen stond.

Daar op dat blaadje voelde je de wisseling tussen haar huidige man en haar tweelingziel. De man had respect nodig en toen vertelde ze hoe haar man had gereageerd op haar liefde voor haar tweelingziel. “Wauww respect”, zei ik, “wat een steun van je man”.  Grappig was dat ze in het begin op haar ik-blaadje steun en begrip nodig had van haar man. Maar haar man had dat ook van haar nodig.

En hoewel ze op die plek ook veel haar tweelingziel voelde en de aanvullingen ook vooral op deze man sloegen, verschoof het beeld nadat we de diepere spiegels deden naar haar huidige man en mocht ze haar tweelingziel loslaten en de verdieping in met haar huidige man, mocht ze hem weer opnieuw voelen en met andere ogen zien.

Prachtig om die onvoorwaardelijke liefde te voelen stromen en die liefde tussen je innerijke man en vrouw te zien verdiepen. Ik sloot af met een gedicht over de spirituele partnerschapsbelofte van Leny Stam, een vroegere leermeester van mij.

Spirituele partnerschapsbelofte
In onszelf ontmoeten wij
Onze geliefden, weerspiegeld
In de aardse werkelijkheid.

Samenkomend in de lente
Als de maan en de zon
Als de bruid en de bruidegom.

Man en vrouw zijn wij
Verschillend maar toch één
Gedeeld en weer verbonden.

Verlangende harten
In de hartstocht van het leven
Doven in regen van onbegrepen verdriet.

Met elke slag
Straalt het hart licht
In de donkere kamers van onwetendheid.

Houden van jezelf
Leert houden van de ander
In tere tinten van onvoorwaardelijke liefde.

Vertrouwen in het leven
Vertrouwen in elkaar
Verdronken en weer opgestaan.

Vergeving naar wie ons heeft gevormd
In de groei van ons leven
Verantwoordelijkheid nu, naar onze eigen vorm.

Gelukkig de man, gelukkig de vrouw
Zij zijn de aarde en de kosmische verbondenheid
In de eeuwige spiraal van het leven.

Gelukkig het innerlijke kind
Dat in de zuiverste diepten van de ziel
Zich met deze spiraal verbindt.

Reik naar elkaar
Zoek samen nar de lijn
Die de liefde en de kracht verbindt.

Hoor elkaars melodie
In een eeuwige dans
Van ontmoeten, delen en verbinden.

Van Leny Stam uit “voorbij het verlangen 

Blog | Op zijn kop | November 2018

De wereld op zijn kop

Vandaag kwam er een vrouw die maar tegen blokkades aan blijft lopen in haar leven.  Na ons inleidende gesprek werd me al snel duidelijk dat het ‘probleem” op de vader-moederlijn lag.

Op mijn vraag hoe de band met haar moeder was, gaf mijn cliënte in eerste instantie als antwoord: ja dat was altijd prima, ze was mijn beste vriendin. Het is minder geworden toen ik het huis uit ben gegaan. En ik ben lang thuis blijven wonen en eigenlijk nu ik erover nadenk, heb ik altijd voor mijn moeder gezorgd, ze is al zo lang ik me kan herinneren rug patiënt en ik zorgde als 10 jarige al voor haar.

“Dat maakt mij al wel duidelijk dat je moeder ws. niet op de goede plaats ligt.” En dat bleek ook wel. Ze plaatste het blaadje van de moeder voor zich, tussen haar vader, die naast haar lag en haar in. Haar pap was inmiddels de mantelzorger, doet alles en de kinderen, zo ook mijn cliënte doen veel om hem daarin te ondersteunen. Moeder geeft aan niks meer te willen wat ze niet leuk vindt, niks meer te willen eten wat ze niet lekker vindt en ze is nog steeds behoorlijk veeleisend.

Op haar IK-blaadje voelde het best goed, oké, ze was wel moe, en had rust nodig. Ik legde haar uit, dat de moeder achter/ onder haar hoort en dat ze haar moeder nu op de plek van de vader had neergelegd en haar vader op de plek van de innerlijke man. Toen ik haar moeder achter haar legde draaide haar maag zich om, werd ze beroerd. Haar hele bekende wereld stond op zijn kop. 

Haar hele leven was zij de moeder geweest van haar moeder, had zij voor haar moeder gezorgd en haar vader had ook veel verzorgende taken gehad. Het kostte wat tijd tot het rustig werd in haar. Haar moeder mocht meer verantwoordelijkheid nemen en mocht beseffen dat dit niet de “normale gang van zaken” was.

Moeder had zelf ook geen steun ervaren van haar moeder. Oma had 11 levend geboren kinderen gekregen en 3 doodgeboren. En dat terwijl ze eigenlijk geen kinderen wilde. Welke boodschap krijg je dan mee als kind. Mijn cliënte mocht moeder en oma goed doorvoelen en beseffen dat dit iets over haar aardebinding zegt. Over haar basis. Er mocht een nieuwe innerlijke moeder komen, wat een verademing was dat. 

We hebben de hele moederlijn en daarna de vaderlijn geheeld. Wat kwam er veel naar boven, veel oud-zeer, veel inzichten. Toen het bij allebei de lijnen: de vader- en de moederlijn goed voelde, gingen we ze verbinden. Maar dat ging niet vanzelf. Vader die nu eindelijk mocht uiten dat hij het best moeilijk had met zijn verzorgrol, durfde zich niet weer te verbinden, stel je voor dat het weer zo zou gaan. Toen we vader ook een nieuw blad gaven en we dus een nieuwe energieke, innerlijke vader maakten van dat nieuwe blaadje, toen stroomde de liefde als vanzelf.

En wat was het geweldig om haar gezicht open te zien bloeien. Terug in haar kracht, ze voelde zich echt anders dan toen ze kwam. “Dit is echt heel bijzonder”, zei ze. “Ik heb echt al heel veel gedaan aan zelfontwikkeling en bewustwording, maar nog nooit zoals dit”  Ik ben heel benieuwd wat het voor haar gaat doen, dat de innerlijke vader en moeder nu hun rechtmatige plek in hebben genomen. 

Dit moet effect gaan hebben, in haar bedrijf, maar ook in de relatie naar haar ouders toe. 

 

Blog | (H)erkennen | November 2018

Herkennen, Erkennen en transformeren 

Ik heb erg weinig energie, zei ze. Een poosje terug zat ik helemaal in de flow, het stroomde super en toen ik tegen mijn vriend zei: “Moet je kijken, hoe het nu gaat met ons, vergeleken met vorig jaar en ook met onze bedrijven en vlak daarna ging het mis. Dat had ik ook niet moeten zeggen, het is alsof ik het over mezelf heb afgeroepen.

Maar wellicht was er nog iets in die fase wat nog om Herkenning & Erkenning vraagt voordat het getransformeerd kan worden? Ik vraag haar wat er vooraf is gegaan aan die veranderende flow en die moeheid. En dan begint ze te vertellen, tjonge het laat mijn mond openvallen wat zij de afgelopen jaren te verwerken heeft gehad.

Ze vertelt over de relatieproblemen, over de korte affaire die ze had en het abrupte stoppen daarvan, over haar miskraam, over het snel weer zwanger te zijn geworden daarna, over haar moeder die een hele ernstige hersenbloeding heeft gehad en waarvan gedacht werd dat ze het niet zou halen. Wat gelukkig wel het geval is, maar ze is niet meer helemaal hersteld. Niet meer de moeder van voor die tijd.

Na het gesprek gingen we aan de slag met haar en haar innerlijke man (daadkracht) en haar innerlijke vrouw (gevoel). Ze legde haar ik-blaadje neer en de innerlijke vrouw links voor haar en haar innerlijke man rechtsvoor haar. Ik vertelde haar dat ze zowel de actie/ daadkracht als het gevoel vooruitgeschoven had. Even niet voelen, even niks doen. Dat klopte! Ze herkende het.

Dus na het doorvoelen en aanvullen van haar ik-blaadje, zijn we de verdieping in gegaan van haar gevoel en wauw, daar mochten heel wat emoties gezien worden. Erkend worden.

Vooral het verdriet om haar relatie en dat van haar moeder, kwam naar buiten. Het mocht erkend worden, het mocht er zijn en niet meteen weer door, zoals ze altijd deed. Gewoon even helemaal doorvoelen, even lekker huilen, het even laten doorstromen, erover vertellen, goed voelen. Maar daar vroeg ook het verdriet van de miskraam om erkenning. Want ja, ze was kort daarna alweer zwanger en haar moeder lang ondertussen in het ziekenhuis, ze moest door en er was zoveel om dankbaar voor te zijn. Dat is zo, maar er was ook verdriet dat er mag zijn! Toen kwam er weer rust, was de zwaarte weg. Toen mocht het plezier weer verschijnen, mocht er weer joy zijn, weer een sprankeling, weer avontuur.

Bij haar innerlijke man (haar daadkracht) mocht er begrip komen voor de affaire en mocht ze ontdekken hoe dat was ontstaan, dat als ze maar doorgaat, en geen tijd neemt om te voelen, dat ze dan eruit wil vluchten en plezier wil en JOY. Terwijl als ze daar heel bewust tijd voor neemt, om te genieten, om te verbinden, om dingen samen te doen, dat die behoefte er dan niet is. Dus mocht ze zichzelf vergeven, mocht ze het accepteren.

Herkenning en erkenning…

Daarna hebben we de man en de vrouw weer verbonden, weer verliefd laten worden, weer passie gebracht in die samenwerking. En dan gaat het niet alleen om de eenwording met haar vriend, maar ook vooral om haar innerlijke samenwerking. Waardoor ze ook in haar bedrijf niet OF aan het voelen OF aan het doen is, maar juist allebei tegelijk, voelen en doen als eenheid in jezelf. Waardoor er een eenheid in jezelf ontstaat.

Omdat het verhaal van haar moeder haar ook erg emotioneerde, hebben we die ook nog gedaan. Ze koos voor haar moeder een lila blaadje en voor haar vader groen. En ze legde ze op de plek van de man en vrouw neer. En het voelde voor mij heel sterk dat de moeder boven stond en de vader onder. Dus ik vroeg haar of zij nu het gevoel heeft dat zij haar moeder ondersteunt ipv andersom en dan haar vader haar en haar moeder steunt. En dat klopte helemaal.

Toen we de vader en de moeder op de juiste plek neer legden, was er opeens rust. Voelde ze zich steviger en meer in balans. Haar moeder gaf aan dat het wel een teleurstelling was dat ze niet meer was hoe ze vroeger was, mijn cliënte gaf ook aan dat ze al jaren darmproblemen heeft, en darmen staan voor loslaten. Had ze niet al jaren alles binnengehouden en weer door? Zonder de signalen te herkennen en te erkennen wat gezien mocht worden. Voordat het losgelaten zou worden.

Nou in deze sessie ging het volop over erkennen, herkennen en loslaten. Moe maar kilo’s lichter stapte ze de deur uit!

Wil je ook eens ervaren wat het spiegelen voor jou kan betekenen?
Maak dan ook eens een afspraak voor een sessie. 

Blog | Onverwerkte scheiding | November 2018

“Mijn dochter heeft de scheiding nog steeds niet verwerkt, het gaat wel beter, maar het belemmert haar zo, zo sneu!  En ze blijft ook nog steeds bezig met haar vriendje, de verkering die al een poos uit is. Ik gun het haar zo, dat ze weer vol kan genieten en dat ze weer echt blij en gelukkig kan zijn. Ik zou zelf ook wel willen komen, maar ja, voor je kind heb je het over he?”

Vandaag kwam haar dochter, prachtige tienermeid. Een kleine 5 jaar geleden zijn haar ouders uit elkaar gegaan. Inmiddels hebben ze allebei een nieuwe relatie.  Al werkend bleek dat dit meisje het haar vader nog steeds heel erg kwalijk nam dat hij was weggegaan, dat ze boos was, en die boosheid had zich behoorlijk vastgezet in haar systeem. Ze nam het hem zoo kwalijk dat een relatie eigenlijk niet goed mogelijk was. Ze liet de verbinding niet echt toe.

Haar moeder was ze heel close mee, zo close dat ze het blaadje van haar moeder deels op haar eigen blaadje had gelegd. Voor mij voelde het alsof haar moeder (haar lijf) teveel ruimte innam, maar voor haar voelde het juist fijn. We zijn gewoon heel close, daarom heb ik het zo neergelegd.

Ik vertelde haar dat de plaats van de moeder eigenlijk achter haar is en zelfs onder haar uiteindelijk. Ik verlegde het blaadje en dat voelde ook prima. Bij haar moeder gaf ze in eerste instantie aan dat ze goed was zo, maar na wat doorvragen, wilde ze wel graag dat ze wat meer tijd met haar doorbracht, weer samen series kijken op Netflix (dus even samen verbinden en de spiegel voor moeder was ook: weer even verbinden met het speelse in zichzelf. Voor haar was de spiegel dat ze bewust contact mocht maken met haar lichaam en dat ze daar ook de tijd voor uit mocht trekken)

Daarna ging ze op vader staan en kwam de boosheid vrij. Ze vertelde dat ze boos was op haar vader, dat hij weg was gegaan, en dat ze hem daarom eigenlijk bleef afwijzen. Ze liet hem niet meer binnen. Als straf voor wat ie haar had aangedaan. Ik vertelde haar dat ze hierdoor wel haar eigen ontwikkeling tegenhield. Want doordat ze in de boosheid bleef, kon ze niet groeien. En kon er ook niet een nieuwe verbinding ontstaan.

Ik vroeg haar naar de vriendin van haar vader en voelde meteen de afweer in haar komen, en vroeg of ze ook af en toe tijd samen met haar vader had? Nee, eigenlijk niet, zij is er altijd, maar dat wil ik ook niet hoor.. iets met hem doen, heb ik helemaal geen zin in. Daar was de boosheid weer. Voor straf wil ik niks met jou!! 

Toen we gingen aanvullen en er vergeving en acceptatie kwam, toen verzachtte het en mocht haar vader voor haar komen liggen en kon er een nieuwe open verbinding komen. Nog wel met hulp van een extra blaadje waarop onvoorwaardelijke liefde stond, die als brug tussen hen kwam te liggen.

Daarna mocht moeder zich met vader verbinden, maar oefff daar zat een berg weerstand op! Bij moeder zat ook nog veel boosheid op wat hij hen had aangedaan. Bij moeder zat ook nog de weerstand om het oude los te laten en het nieuwe te ontvangen. Ik vroeg haar: wat denk jij: Houd je moeder net zoveel van haar vriend als ze van je vader hield of houdt ze je vader eigenlijk ook nog vast? Nee, ze hield meer van mijn vader dan van haar vriend nu. 

En ze zag de parallel met haarzelf en ook met het feit dat ze moeite had haar ex-vriendje los te laten en door te gaan. We hebben bij haar moeder ook acceptatie, vergeving en loslaten erbij gezet. Toen kon met een extra brug haar innerlijke vader en haar innerlijke moeder verbonden worden.

Daarna hebben we ook haar “voelen” (innerlijke vrouw) en haar “doen” (innerlijke man) geheeld en in balans gebracht en voelde ze zich veel rustiger.

Prachtig om daarna haar verwondering te zien bij de door haar uitgekozen remedies die precies pasten bij alle delen die ze vanmiddag had doorvoeld. 

Blog | Wat kan ik doen? | Oktober 2018

Een vrouw die van de week bij me was, heeft als droom om bij het water te wonen. Haar partner, wil wel graag samenwonen, maar in de stad, waar hij woont. Zij wil aan het water wonen ergens tussen haar werk en het zijne in.

Nu heeft zij een huis gevonden in een dorp, wat ze helemaal geweldig vindt, maar hij is helemaal niet enthousiast, het is niet in de stad. Wat kan ik doen om het toch door te laten gaan…Zij is nu de hele week al aan het visualiseren dat dit hun huis wordt. Ze wilde dus ook nog een sessie om hiernaar te kijken: Wat kan ik doen?

Al snel bleek dat haar innerlijke man en vrouw weer omgedraaid waren en op de verkeerde plek stonden. De vrouw in de “actiestand” en de man in de “voelstand”. Dat hebben we hersteld. Er was dus wel actie, maar onvoldoende diepgang in de actie, bij haar. Haar actie was nog te weinig verbonden met haar zielsmissie. 

Ze mocht nog eerlijker worden, naar zichzelf, nog veel meer vertrouwen hebben, dat de kosmos het beste met haar voorheeft, en dat niet alles onder controle gehouden hoeft te worden. 

Wat kan ik doen?
Daar mag het antwoord op zijn: vertrouwen! En in de spiegel kijken, wat zegt je spiegelbeeld je? In haar geval iets meer voelen en minder DOEN, en vooral samenwerken vanuit vertrouwen, vanuit eenheid, vanuit verbinding. Ik ben erg benieuwd of dit hun huis gaat worden, of dat er toch een ander “droomhuis” komt.