Blog | De zon breekt door | Juli 2018

De zon breekt door

Moe
Wat een fijne sessie had ik vanmiddag met een lief vriendinnetje.
Ze was heel moe, had de laatste tijd harder gewerkt dan haar lichaam aan kon, en maar doorzetten.
En er kwamen vorige week oude overtuigingen naar boven, die haar best van slag hadden gebracht.
En dus had ze een afspraak gemaakt met mij. Om naar haar innerlijke kind te kijken en de reden waarom die oude overtuigingen naar boven kwamen. Die oude overtuigingen waren een donkere wolk in haar leven, al kwamen ze heus niet elke dag naar boven.

Pesten
Vroeger als kind was ze veel gepest, voelde ze zich waardeloos, had ze het gevoel toch geen waarde te hebben als vriendin, wilde ze graag verbinding maar liet dat eigenlijk niet meer toe.
En het gevoel dat ze toch weer in de steek gelaten zou worden. We keken naar haar innerlijke kind.

Je hebt er twee, een mannelijk en een vrouwelijk kinddeel. De jongen is je jonge daadkracht en het meisje het jonge voelen. Bij dat pesten was ze redelijk passief geworden maar wel heel emotioneel.
Haar jonge daadkracht was monddood gemaakt vroeger en hield zich stil en was vooral in de slachtofferrol gekropen. En het jonge meisje was op de plaats van de jongen gaan staan en daardoor had ze het pesten ondergaan en voelde het wel heel extreem. Het pesten was een wolk, een hele donkere wolk die haar hele leven toch met haar meedreef.

Volwassen
In haar volwassen leven was de innerlijke man (volwassen geworden jongen) nog steeds erg in de slachtofferrol en de innerlijke vrouw was zo sterk en zo groot, dat er weinig balans was tussen die twee en was het moeilijk om de liefde tussen die twee te laten stromen, maar het is uiteindelijk wel gelukt.

Moeder
Al die tijd was ze wel erg moe, ze vertelde dat ze echt teveel van haar lijf vraagt, dat ze last heeft van lichamelijke ongemakken en die extreme moeheid, haar lijf vraagt eigenlijk om meer aandacht, meer vrije tijd, en acceptatie en wil gehoord worden.

Haar moeder voelt zich ook al een tijdje niet zo fijn. Alsof er een donkere wolk voor de zon was geschoven. Terwijl ze vroeger altijd het zonnetje in huis was. Het was heel bijzonder en best emotioneel om te beseffen dat haar moeder nu steeds over vroeger praat, veel met het verleden bezig is en zij steeds haar best doet, om haar moeder naar het NU te halen, haar het NU te laten accepteren en eigenlijk voorbij gaat aan dat verleden. Alsof de wolk genegeerd werd en ze krampachtig haar best deed om de zon te voelen en te laten schijnen, wat ontzettend vermoeiend was.

De Zon
Wat er toen gebeurde met haar gezicht, was een film waard. Ze vertelde hoe zonnig haar moeder vroeger was, dat ze zonder zeuren liedjes zong en verhaaltjes vertelde terwijl ze haar overal heen reed met de auto, onvermoeibaar, vrolijk en zonnig, mijn steun en toeverlaat, zei ze, ook als ik gepest werd. En terwijl ze dat vertelde brak die zon door het donker heen. Straalde haar gezicht. Juist de erkenning van het gevoel van vroeger, het mogen kijken naar de oude stukken, de oude overtuigingen en zich te realiseren dat die zon heel fel schijnt achter de donkere wolk en juist door zich te verbinden met de zon, achter de wolk, kon de wolk van donkergrijs wit worden en daarna brak het open en scheen de zon volop. En dat was zoo mooi om te zien gebeuren op haar gezicht.

En realiseerden we ons dat het voor haar moeder wellicht ook belangrijk was om de mooie herinneringen van vroeger weer op te halen, waardoor de zon weer door het donker heen kan breken.
En mijn vriendin, besefte zelf ook dat als zij haar lichaam de rust, de erkenning en de acceptatie geeft die het nodig heeft, zoals ze dat vroeger ook meer deed, dat dan de zon weer door kan breken en ze nog groter kan groeien dan ze nu al doet!
Het gaat allemaal om de balans brengen in rust en activiteit.

Magie
En toen ze haar innerlijke vader (haar denken) en haar innerlijke moeder (haar fysieke lichaam) verbond en de liefde volop stroomde, toen voelde ze wat een fantastisch gevoel het geeft als je DENKEN en je ZIJN/je fysieke lichaam gaan samenwerken. Dan wordt het echt magisch, zei ze!

Blog | Ruimte innemen | Juni 2018

Gisteren zat ik net met een klant te werken, toen de deurbel ging: een andere klant stond voor de deur. Ik was vergeten een afspraak in mijn agenda te schrijven en had dus deze andere klant gepland. Super stom, gebeurt me bijna nooit, maar gelukkig wilde de later geboekte klant ’s avonds terugkomen en kwam alles toch goed.

Maar uiteindelijk klopte het ook helemaal, want het thema van de sessie was: je ruimte innemen. En dat was hard nodig, want hee, ik had haar helemaal niet eens opgeschreven, hoezo, ze nam te weinig ruimte in, ook dit was een mooie spiegel.

Ze kwam bij me omdat ze een probleem met een naaste collega had.
Die was tijdens een mastermindsessie enorm uit haar slof geschoten, toen iemand haar onderbrak en ongevraagd advies gaf. Sindsdien bleef hun verhouding ijzig en gespannen. 

We gingen er mee aan de slag. Bij zichzelf voelde ze dat ze oa. vrijheid en ruimte nodig had en bij de collega was er oa. geborgenheid nodig, warmte, blijven, naast me staan en liefde.

Toen we er wat dieper op in gingen, bleek al snel dat mijn klant een slechte band met haar moeder had en dus ook met haar lijf. En dat haar moeder haar als indringer zag tussen haar man en haar. Ze kreeg vaak ongevraagd advies van haar moeder en mocht zelden haar verhaal doen, zoals zij het zelf ervaarde. Mooie parallel met de verhouding met haar collega. 

En het thema speelde ook al bij haar moeder toen ze jong was, want ze kreeg ongevraagd een nichtje als zusje en dat heeft ze haar ouders altijd kwalijk genomen. Mijn klant werd in haar jeugd door haar moeder ook vaak per ongeluk net zo genoemd als dat zusje, waardoor dat ook steeds weer bevestigd werd. We hebben in de sessie de verbinding in de moederlijn hersteld en ook de vaderlijn weer opnieuw verbonden en wauwww wat voelde ze zich anders en wat stond ze veel steviger, ze nam echt haar plek in, zo prachtig wat die collega met haar uitbarsting dan veroorzaakt. 

Dankbaar voor die mooie spiegels! 

Blog | Pretty Ugly | Juni 2018

Ik las deze tekst zojuist op de pagina van een vriendin. Mooie tekst maar wat een verschil in beleving of je het van de ene of de andere kant bekijkt.
De woorden zijn hetzelfde, maar de beleving is totaal tegenovergesteld als je van beneden naar boven leest, dan als je van boven naar beneden leest.

Mooie spiegel voor ons!
Hoe kijk je tegen dingen aan?

Wat zeg je tegen jezelf? Ga je uit van het positieve of vanuit het negatieve?

Fijne dagen nog!

Juni 2018

Blog | Wil je me helpen? | Juni 2018

“Ik zit een beetje vast, voel zo’n druk op mijn borst en heb steeds hartkloppingen, ik wil graag een afspraak maken”

Vandaag kwam ze. Er speelt al een poosje iets met haar zus, ze heeft het minder goed naar haar zin op haar werk, daar is ze ook een beetje vastgelopen. En ze heeft onlangs een samenwerking gestopt, omdat dat helemaal niet goed voelde.

Mijn conclusie: Broeder- & zusterschap zijn de spiegels waar we naar moeten kijken nu.
Collega’s, samenwerkingen, vriendschappen en broers en zussen staan allemaal voor “broeder- en zusterschap

Afgelopen week ging het tijdens de academiedag ook over broeder- en zusterschap en hadden we ook een fysieke opstelling gedaan.
Dus hadden we gekeken naar de mond: als begin/als poort,
dan de slokdarm: als verbinding tussen Hemel en aarde (geest en lichaam), open stellen voor transformatie.
de maag: als verwerkingscentrum en tot rust komen in jezelf, je zelf uiten,
de dunne darm: evenwicht tussen geven en nemen, zelfbewuste actieve verwerking enerzijds en durven vertrouwen en overgeven aan onbewuste processen anderzijds
dikke darm als laatste: omzetting van basisinstincten in bewustzijn, de omzetting van materie in energie, overgave aan je zelf, de macht vd mens ligt in zijn inhoud, zijn waarde, de zelfliefde
Dit alles ondersteund door de longen die staan voor ruimte, lucht en vertrouwen.

Tijdens die opstelling op de academiedag kwamen we tot de conclusie dat de broers en zussen in de voorbeeld sessie elk voor delen van die fysieke opstelling stond en dat die slokdarm of de maag en die broer of zus ook spiegels waren voor die delen.

Vandaag hebben we dus ook die fysieke opstelling gedaan en elk onderdeel doorvoeld en aangevuld. En ook vandaag bleek weer dat de slokdarm en de zus elkaars spiegel waren. Dat de zus ook als oudste de verbinding was tussen denken en zijn, en dat de transformatie behoorlijk stagneerde daar. Dat er veel kennis is, veel waarde, maar dat ze niet op waarde geschat wordt. Dat het vertrouwen nog meer gevoeld mag worden.
Zuslief had veel aanvulling nodig, maar de inzichten wat dit alles over haar zelf zei, was best pittig maar ook heel erg verhelderend.

De maag, het emotioneel verwerkingssysteem, dat was haar broer, heel gesloten, geen fijne start gehad, ach… het is wel goed zo, moet je nog meer verwachten? Misschien is het wel beter zo, dat ie gewoon in zichzelf gekeerd blijft.

Je zegt dus nu dat je misschien gewoon niet verder moet openstellen, dat het misschien wel beter is zo. Dat je wellicht niet meer kan verwachten, omdat je niet zo’n fijne start hebt gehad.

Oeps…. Dit was best heftig

Je te realiseren dat het ook alles over jezelf zegt, dat je dus jezelf afgescheiden houdt, dat je dus eigenlijk over jezelf zegt: Ik verwerk maar niet, ik heb een slechte start gehad, laat het maar zo, dit is het hoogste haalbare. Terwijl als er ruimte, liefde, veiligheid komt, er opeens wel meer openheid en verwerking komt. En dat verwerken ook vooral fijn mag zijn, niet zwaar hoeft te zijn.
De andere broer stond voor de dunne darm, ook daar veel herkenning van het thema van de dunne darm, naar haar broer, maar ook naar haarzelf.

De dikke darm, voelde in eerste instantie oké, gewoon goed, het uiteindelijke loslaten was niet meer zo’n probleem.
Uiteindelijk al die delen verbonden, door de energie door te laten stromen.

Er was veel liefde en vertrouwen nodig tussen de delen, om een goede doorstroming te krijgen. Maar uiteindelijk voelde het super goed en was er harmonie.

Wat een fijne sessie weer!

Juni 2018

Blog | De innerlijke vader | april 2017

De innerlijke vader

Enige tijd geleden belde een moeder dat haar kind echt hulp nodig had, hij had zulke enorme woede-uitbarstingen, hij trok letterlijk de planken van de muur en het had met zijn vader te maken. Of ik hen kon helpen.

Ze kwamen en ik ging met hem aan het werk, hij was zo vreselijk boos op zijn vader, hij duldde hem ook echt niet in zijn omgeving. Er kon geen goed woord vanaf.

Ik probeerde met hem in een visualisatie met zijn vader te praten, maar er was zo enorm veel woede en boosheid, er kwam geen beweging in.

Wat ik niet vaak doe, is wat ik toen wel deed: dat ik hem zijn vader in de vulkaan heb laten gooien en er een nieuwe vader uit heb laten komen.

Hij mocht zijn vader echt even loslaten en een nieuwe vader laten opstaan. Zijn aardse vader had niet-leuke dingen gedaan en ook al kon hij het niet verwoorden en vertellen, het was niet oké en dus kon hij geen liefde meer voelen voor zijn vader. Soms is dat zo, soms zijn er dingen in ons leven gebeurd die ons verdere leven kunnen bepalen, soms kunnen we diegene dan niet meer in de ogen kijken, maar het is ook een spiegel hoe we door die bepaalde gebeurtenis, dat trauma, over in dit geval onze innerlijke vader zijn gaan denken, maar dat kan elk deel van onszelf zijn.

Onze innerlijke vader staat voor ons Hogere Zelf, ons Goddelijke deel, de verbinding met het spirituele in ons. Denk aan God de Vader. Als die verbinding beschadigd is, is dus de verbinding met ons Hogere Zelf beschadigd en als we dat zien in onze spiegels, dan kunnen we dat herstellen. Dan helen we de verbinding met dat deel in onszelf.

Deze jongen kon heel goed visualiseren en samen maakten we er weer een hele fijne verbinding van met zijn nieuwe innerlijke vader. Iemand waar hij bij terecht kon, iemand waar hij zich veilig bij voelde. Daardoor werd de verbinding met het Goddelijke in hemzelf weer hersteld en kon hij zijn spiritualiteit weer inzetten voor zijn eigen heling en groei.

Dit jongetje was natuurlijk ook een spiegel voor zijn moeder, hij vertelde met zijn gedrag ook iets aan haar. Over haar innerlijke kind en over haar innerlijke ex-man.

We hebben een aantal sessies nodig gehad en een familieopstelling, maar nu gaat het weer goed en is hij veel rustiger geworden en in balans en ook bij haar is er meer vrede gekomen in haarzelf.

Wat is het fantastisch om mensen via het spiegelen verder te kunnen helpen. Door het spiegelen stap je uit het (ver)oordelen en in de observatie, wat vertelt het gedrag van de ander mij. Het maakt dat je zo anders naar de wereld gaat kijken om je heen.

Wil je dit ook leren, op 22 mei begint de Spiegel je Wijs academie, waarin ik coaches, therapeuten en leerkrachten opleid tot spiegelcoach. Er zijn nog een paar plaatsjes, neem contact met me op als je daar belangstelling voor hebt, dan maken we een afspraak voor een vrijblijvende skype om te kijken of het wat voor je is.

Unless you learn to face your own shadows, you will continue to see them in others, because the world outside you is only a reflection of the world inside you (bron onbekend)

Blog | Communiceren zonder woorden | 2017

Blog maart

 

Zoals wellicht de meesten van jullie weten heeft mijn dochter Yanneke een ernstige verstandelijke beperking en klassiek autisme.

Zij kan dan ook niet communiceren, althans niet met woorden.

Sinds vorige week is ze weer in haar broek aan het plassen, terwijl ze gewoon zindelijk is, al jaren.

Ze heeft dit een aantal jaren geleden ook een poosje gedaan. Er was toen onrust op de groep, onrust onder het personeel, veel wisselingen… een hoop “gezeik”, waar zij, ook al toonde ze dat niet zo direct: “pissig” over was.

En ja hoor, dat is ook nu weer het geval, er gaan er twee van de leiding weg en dat hoeft nog niet eens uitgesproken te worden, het wordt gevoeld.

Er is onrust op haar dagbesteding: veel wisselende leiding, een andere cliënt waar ze bang van is. En vorige week was er ook “gezeik” op de manege en meteen had ze minder lol, is ze in zichzelf gekeerd en ontstaat er zo’n dwanghandeling om “zomaar” in haar broek te plassen.

Toen ze op zaterdag thuis was en ze bij mij in eerste instantie ook gewoon keurig op de wc plaste dacht ik dat het allemaal wel mee viel, en meteen na mijn gedachte ging ze dus heel demonstratief in de woonkamer op de grond zitten en plaste.

Ik heb haar verkleed, schone kleren aan gedaan en ik zei: “oke, Yanneke, ben je ergens boos over?” Ze keek me aan en knikte: “JA” ..

Ik zei:” Ik begrijp het lieverd, we zijn er mee bezig om een oplossing te vinden. Het komt goed”.

thumbnail_IMG-20151212-WA0007

Maar vervolgens veranderde er nog niks natuurlijk. Op de woning niet, op de dagbesteding niet en dus kwam de boodschap met wat meer passie (lees agressie) naar buiten en moest ze meermalen gefixeerd worden deze week. Die kwam binnen bij mij, maar ook bij de leiding op de groep.

Toen volgden gesprekken met de dagbesteding, met de teamleiders, er wordt aan gewerkt, maar heeft tijd nodig. Meer konden we niet doen, maar qua energiewerk kunnen we wel meer doen natuurlijk.

En dus mocht ze zaterdag bij me op de behandeltafel. Lekker samen luisteren naar Katy Perry’s Unconditionally. En ondertussen haalde ik haar terug in haar lichaam en mocht ik de rust weer een beetje terugbrengen in haar.

Toen begreep ik dat ik niet alleen haar weer terug mocht brengen in haar lichaam en dus weer terug bij mij als moeder; even terug in de moederschoot, maar dat ik ook zelf meer terug in mijn lichaam mocht komen, na de drukte van het opzetten en lanceren van mijn Academie en het onlineprogramma. Het weer even terughalen van het kind in mij… betekent spiegelend gezien dat ik weer terug ga naar spelend werken, spelend leven… ipv in het harde werken vanuit het hoofd, lief zijn en blijven voor mezelf.

Wat een mooie spiegels zijn het eigenlijk weer…

Ook door gedrag kun je communiceren. En ook al is het niet altijd makkelijk om die spiegel te begrijpen, als je er op deze manier naar kijkt kun je er veel beter mee omgaan, is er geen oordeel.

Wat heeft ze me met haar gedrag al veel geleerd, ben haar wederom ontzettend dankbaar.

2d03afa493ca8abc151f7536690ae24f

februari 2017 loslaten

Als je wilt groeien moet je dingen loslaten..

 

Mijn moeder zei laatst: jeetje wat is het toch vol in de tuin van de buren, enig idee wanneer ze dat gaan opruimen? Bij mij verscheen een glimlach op mijn gezicht en er schoten allerlei herinneringen en gedachtes door mijn hoofd.

Jaren geleden was de tuin van de buren netjes, stonden er potten met planten en een leuk bankje. Ik zag het laatst op oude foto’s.

Ik weet waarom het nu zo is, nee en dan bedoel ik niet de reden waarom ze het niet opruimen, dat begrijp ik óók heel goed, nee ik bedoel: ik snap de spiegel, ik snap de boodschap, ik weet wat die spullen mij te vertellen hebben.

Ik zal het uitleggen:

 

7 jaar geleden woonde mijn oudste dochter nog thuis, nog net, want op 17 februari 2010 hebben we na maanden van agressie moeten besluiten dat het echt niet langer ging, hebben we de moeilijkste beslissing van ons leven moeten nemen en moeten besluiten, het gaat ECHT niet meer thuis, zoveel agressie, bijten, krabben, knijpen. De hele dag door, bijna niet slapen. We hebben haar met een crisisplaatsing moeten laten gaan, veel tijd om te rouwen en het verdriet te voelen was er niet, want na een paar weken kreeg mijn man de diagnose uitgezaaide nierkanker, de tumor die in zijn hoofd zat was niet meer behandelbaar. En weer was er weinig tijd voor rouw en verdriet, ik moest door.

Nu na 7 jaar, jaren van weer leren leven, weer leren genieten, weer volop in het leven staan, nu na die 7 jaar moest ik oud verdriet gaan loslaten om te kunnen groeien, om me, met mijn online business, echt goed neer te zetten.

 

En dus gebeurde er iets wat al jaren niet meer was gebeurd: Yanneke viel me aan en beet, krabbelde en kneep me hard, echt hard. Mijn hand, waar ze haar tanden in had gezet was meteen dik en bloedde flink. Ik begon te huilen, daar op de manege waar het gebeurde. De leiding hielp om haar te fixeren en probeerde mij te troosten.

Ik voelde me in een oude film teruggezet, was weer terug in die oude situatie thuis, toen Gerard nog leefde en ze dagelijks zo was, ik voelde de pijn, het verdriet, de onmacht en tegelijkertijd had ik meteen door dat ik nu dat oude verdriet moest loslaten, dat dit mijn nieuwe groei was en dat Yanneke me weer een stapje hoger bracht, een stap verder op mijn innerlijke weg, dat wat ze haar hele leven al doet.

Thuisgekomen ben ik gaan overgeven, en bleef maar huilen, ’s nachts ook nog aan de diarree. Wat was dat een heftige nacht, de volgende dag was ik letterlijk en figuurlijk helemaal leeg. De huisarts, waar ik heen moest voor een tetanusinjectie en een antibioticakuur nam even goed de tijd om ook het emotionele stuk aan te raken. En toen besefte ik dat het overgeven en de diarree geen toevallige maag-darminfectie was, maar een emotioneel proces van loslaten. Toen kon ik dankbaar kijken naar het hele gebeuren.

Er was een flinke deuk geslagen in die berg verdriet die ergens binnenin verstopt lag.

En om weer terug te komen bij tuin van de buren…

Iedereen om je heen is je spiegel, sommige spiegels zijn heel specifiek. Je buren staan voor je mannelijke en je vrouwelijke kant. En als je daar dan dingen opvallen, als er dingen zijn die je bewondert, of a

waar je je aan ergert, dan zijn het dingen waar je bij jezelf aan moet werken. In dit geval zijn de buren aan mijn linkerkant de spiegel van mijn innerlijke vrouw: het gevoel, de intuïtie en dus ook mijn emoties. Voor mij was het de hele tijd al duidelijk waarom de tuin van de buren vol was en nodig opgeruimd moest, maar dat ging pas gebeuren, als ik mijn emoties had opgeruimd. Dus wat gebeurde er na een paar dagen? Ja, echt waar: mijn buren haalden 3 aanhangers uit de tuin en brachten dat naar de gemeentewerf.

Is het nu klaar dan? Nee, nog niet helemaal… er komt nog een stukje, ik weet het! ik zie het aan de tuin van de buren.

Kom maar op, ik ben er klaar voor. Spiegelen I love it!

#spiegelenisfun #lovemyjob #spiegeljewijs

januari 2017 de positieve spiegel

Januari 2017 De Positieve Spiegel

Een aantal maanden geleden ben ik begonnen aan een nieuwe uitdaging: starten met een nieuwe opleiding.
Leren over een nieuwe visie op ondernemen, ondernemen vanuit het hart, ondernemen met gevoel en dat ook nog eens online.
Het leek me een super aanvulling op mijn coachingspraktijk, de aanvulling om het Spiegelen naar een hoger plan te tillen.
Ik had er super veel zin in, maar poeh…ik vond het ook vreselijk spannend.
De eerste livedag in Apeldoorn kennismaken met allemaal nieuwe mensen, wat voor mensen zouden het zijn, hoe zouden ze zijn, via Facebook had ik sommigen al “gezien” en wat mee gewisseld, maar nu live, oef wat spannend vond ik dat. We zaten met elkaar in die conferentieruimte en daar moesten we onszelf voorstellen en iets over onszelf vertellen, wat je tot nu toe gedaan hebt en wat je wilde gaan doen.
Gelukkig begonnen ze aan de overkant van de tafel. De een na de ander vertelde wat ie deed en al gedaan had. Na elke persoon voelde ik me kleiner worden en mijn onzekerheid groter. “Who am I??? wat doe ik hier, waar begin ik aan”… het schoot allemaal door mijn hoofd. Ik zat tegenover allemaal jonge succesvolle zakenvrouwen, althans zo voelde dat voor mij op dat moment.
Opeens schoot de gedachte in mijn hoofd: “ Hallo Marian, denk eens aan het spiegelen!
Typisch voorbeeld van de positieve spiegel, toch?.”

De positieve spiegel is dat wat je bewondert in de ander, maar waarvan je denkt dat je het zelf niet hebt, maar je hebt het wel, anders kun je het in de ander niet herkennen en dus hoef je dat alleen te bevestigen in jezelf!

Dus ik sprak mezelf toe en geloof me, in stilte voerde ik een heel gesprek met mezelf.
“Jeetje, zij is succesvol!! Oké, oké”, zei ik tegen mezelf: “Ik ben ook succesvol, want ik kan het zien, ik kan het herkennen, dus ik moet het alleen maar bekrachtigen in mezelf.”
En de volgende, ik dacht: “Poeh, wat is zij wijs en intelligent!” “Ja Marian”, zei ik weer tegen mezelf,” jij bent ook wijs en intelligent, ieder heeft zijn eigen wijsheid… kom op, je weet toch alles van Spiegelen?”
“En dat de meesten zo makkelijk contact maakten met anderen en zich zo openstelden, pfff dat is iets wat ikzelf echt lastig vind, maar oké ik zie het in de ander en dus heb ik het zelf ook, het is misschien spannend, maar ga het gewoon aan… stap er overheen, bevestig het in jezelf…”, Zo sprak ik mezelf toe en probeerde het ook meteen toe te passen.

IMG_8312

En toen….., toen voelde ik dat ik diep ademhaalde en rechterop ging zitten en dacht: : “ ik ga het aan, ben niet voor niets aan deze onderneming begonnen”. Het werkte, ik voelde me zekerder, wijzer en opener.

En wauw wat brengt het me veel, nu al, na ruim 3 maanden vind ik het lifechanging. Gaat alles van een leien dakje? Nee niet bepaald. Zitten er hobbels in de weg?… behoorlijk, sommige lijken eerder bergen, maar ik ga ze aan en ze brengen me verder op mijn weg en het spiegelen helpt me daar zo enorm bij. Elke gebeurtenis, elke hobbel spiegel ik weer en dat geeft me inzichten, dat geeft groei en brengt me dichter bij mijn missie, dichter bij mijn doel. En dat, dat gun ik jou ook!

Stel daarom gerust ook je vragen over dingen, waar jij tegenaan loopt en hoe je dat spiegelend zou kunnen bekijken, dan schrijf ik er een blog over, of neem er een vlog over op, (dat is nog een hele uitdaging voor me), maar daag me gerust uit, ik ga het aan. Als jij me een vraag over het Spiegelen stelt over een item uit jouw leven en waar je meer over wilt weten, ga ik er mee aan het werk voor jou, wie weet ga ik naar aanleiding van die vragen wel een webinar houden..
Vind je dat toch wat te spannend , maar wil je toch meer weten? Je kunt zeer binnenkort al kennismaken met de positieve spiegel, ik ben bijna klaar met de gratis kennismakingsles over de positieve spiegel, met leuke opdrachten erbij, zodat je echt al even zelf aan de slag kunt ermee en het gaat ervaren, wat het voor jou kan betekenen.

 

En het mooie is, het werkt echt, van de week hoorde ik nog terug van een andere cursist, dat ze inderdaad eerst mijn onzekerheid voelde, tijdens die eerste livedag, maar dat dat al snel veranderde in kracht. Zo mooi om te horen was dat! Dat betekent dat het toepassen van hele simpele technieken, dus zelfs meteen al voor anderen zichtbaar resultaat biedt.

spiegel1Op Facebook is nu ook een besloten spiegelcommunity gestart, wil je lid worden, meld je aan… daar kun je je vragen stellen in het kader van het spiegelen.
https://www.facebook.com/groups/287594834977044/

Natuurlijk is het spiegelen best confronterend, je wordt namelijk geconfronteerd met stukken in jezelf, waar je naar mag kijken en die je mag transformeren.
Wil je er wel mee kennismaken, maar liever niet zo open in een groep, dan mag je natuurlijk contact met me opnemen, voor bv. een persoonlijke sessie, hier in de praktijk of via Skype.

Ik hoop tot snel…

-Als jij wilt dat anderen anders op JOU reageren,
verander dan de manier waarop JIJ reageert op anderen-
                                              ( Timothy Leary)

Blog augustus 2016

Al meer dan een jaar was ik aan het twijfelen wat ik wilde met mijn website. En daarnaast realiseerde ik me dat ik het spiegelen als belangrijkste onderdeel van mijn werk zie en dat ook groter wil gaan neerzetten. Meer mensen ermee in aanraking brengen. Ik ben me gaan verdiepen in de mogelijkheden en kwam via Facebook bij een gratis webinar van Dolly Heuveling en Simone Levie terecht. 

Meer lezen