fbpx

Blog | Scheiding | September 2019

“Mijn dochter heeft de scheiding nog steeds niet verwerkt, het gaat wel beter, maar het belemmert haar zo, zo sneu! En ze blijft ook nog steeds bezig met haar vriendje, de verkering die al een poos uit is. Ik gun het haar zo, dat ze weer vol kan genieten en dat ze weer echt blij en gelukkig kan zijn. Ik zou zelf ook wel willen komen, maar ja, voor je kind heb je het over he?”

Vandaag kwam haar dochter, prachtige tienermeid. Een kleine 5 jaar geleden zijn haar ouders uit elkaar gegaan. Inmiddels hebben ze allebei een nieuwe relatie. Al werkend bleek dat dit meisje het haar vader nog steeds heel erg kwalijk nam dat hij was weggegaan, dat ze boos was, en die boosheid had zich behoorlijk vastgezet in haar systeem. Ze nam het hem zoo kwalijk dat een relatie eigenlijk niet goed mogelijk was. Ze liet de verbinding niet echt toe.

Haar moeder was ze heel close mee, zo close dat ze het blaadje van haar moeder deels op haar eigen blaadje had gelegd. Voor mij voelde het alsof haar moeder (haar lijf) teveel ruimte innam, maar voor haar voelde het juist fijn. We zijn gewoon heel close, daarom heb ik het zo neergelegd. Ik vertelde haar dat de plaats van de moeder eigenlijk achter haar is en zelfs onder haar uiteindelijk. Ik verlegde het blaadje en dat voelde ook prima.

Bij haar moeder gaf ze in eerste instantie aan dat ze goed was zo, maar na wat doorvragen, wilde ze wel graag dat ze wat meer tijd met haar doorbracht, weer samen series kijken op Netflix (dus even samen verbinden en de spiegel voor moeder was ook: weer even verbinden met het speelse in zichzelf. Voor haar was de spiegel dat ze bewust contact mocht maken met haar lichaam en dat ze daar ook de tijd voor uit mocht trekken).

Daarna ging ze op vader staan en kwam de boosheid vrij. Ze vertelde dat ze boos was op haar vader, dat hij weg was gegaan, en dat ze hem daarom eigenlijk bleef afwijzen. Ze liet hem niet meer binnen. Als straf voor wat ie haar had aangedaan. Ik vertelde haar dat ze hierdoor wel haar eigen ontwikkeling tegenhield. Want doordat ze in de boosheid bleef, kon ze niet groeien. En kon er ook niet een nieuwe verbinding ontstaan.

Ik vroeg haar naar de vriendin van haar vader en voelde meteen de afweer in haar komen, en vroeg of ze ook af en toe tijd samen met haar vader had? Nee, eigenlijk niet, zij is er altijd, maar dat wil ik ook niet hoor.. iets met hem doen, heb ik helemaal geen zin in. Daar was de boosheid weer. Voor straf wil ik niks met jou!! 

Toen we gingen aanvullen en er vergeving en acceptatie kwam, toen verzachtte het en mocht haar vader voor haar komen liggen en kon er een nieuwe open verbinding komen. Nog wel met hulp van een extra blaadje waarop onvoorwaardelijke liefde stond, die als brug tussen hen kwam te liggen.

Daarna mocht moeder zich met vader verbinden, maar oefff daar zat een berg weerstand op! Bij moeder zat ook nog veel boosheid op wat hij hen had aangedaan. Bij moeder zat ook nog de weerstand om het oude los te laten en het nieuwe te ontvangen. Ik vroeg haar: wat denk jij: Houd je moeder net zoveel van haar vriend als ze van je vader hield of houdt ze je vader eigenlijk ook nog vast? Nee, ze hield meer van mijn vader dan van haar vriend nu. 

En ze zag de parallel met haarzelf en ook met het feit dat ze moeite had haar ex-vriendje los te laten en door te gaan. We hebben bij haar moeder ook acceptatie, vergeving en loslaten erbij gezet. Toen kon met een extra brug haar innerlijke vader en haar innerlijke moeder verbonden worden.

Daarna hebben we ook haar voelen (innerlijke vrouw) en haar doen (innerlijke man) geheeld en in balans gebracht en voelde ze zich veel rustiger. Prachtig om daarna haar verwondering te zien bij de door haar uitgekozen remedies die precies pasten bij alle delen die ze vanmiddag had doorvoeld. 

Blog | Oude overtuigingen | Augustus 2019

Vanmorgen werkte ik met een vriendin, zij vertelde dat ze graag wilde kijken hoe het komt dat ze zich zo moe voelt als ze van haar werk thuiskomt, dat ze ervaart dat haar collega’s zulke zware energie bij zich hebben.

We hebben hier al eerder naar gekeken, ze heeft autisme in haar zusterschap zitten: haar zus heeft een vorm van autisme en dat uit zich in het feit dat zijzelf moeite heeft zich echt te verbinden met anderen, om zich echt bloot te geven, zich echt open te stellen en dan vooral in samenwerkingen en vriendschappen.

Laatst had ze op Social media met een aantal vrouwen hele fijne intense gesprekken gehad en dat was zoo fijn, ze ervaarde dat ze het toch wel kon, en dat samenwerken en je verbinden ook heel fijn kon zijn en energiegevend i.p.v. energieslurpend.

We gingen samen aan de slag en terwijl ze op IK stond voelde dat ze naar achteren werd getrokken. Dat kan allerlei oorzaken hebben, maar heeft altijd met het verleden te maken. We kwamen erachter dat het oude overtuigingen waren die haar tegenhielden om vooruit te gaan. Die oude overtuigingen trokken haar terug naar het verleden. 

Die oude overtuigingen waren dingen als: 

* angst om niet goed genoeg te zijn 

* angst om afgerekend te worden 

* angst om leeggezogen te worden

We hebben ze omgezet in: 

* vertrouwen dat je goed genoeg bent 

* vertrouwen dat je bewonderd wordt 

* vertrouwen dat je gevuld en bij jezelf kunt zijn.

En overtuigingen als: 

  • Ik leef in overvloed 
  • Ik verbind me liefdevol en werk liefdevol samen 
  • Ik heb een succesvol bedrijf 

Zetten we er ook nog bij. Toen ze besefte dat die oude overtuigingen, die oude angsten steeds bevestigd werden in de samenwerkingen en dat de nieuwe affirmaties daarvoor in de plaats mochten komen, transformeerden ze in prachtige vlinders. Toen voelde het sterk en krachtig.

Bij het blaadje van haar collega kwamen de oude overtuigingen ook weer terug en ook daar mocht het omgezet. Wat voelde het anders nu. Prachtig dat ze nu zei: wat bijzonder, voor het eerst zie ik niet op tegen mijn werk morgen, het komt helemaal goed. Het voelt nu licht en luchtig en vol vertrouwen. 

 

 

 

Blog | De wereld op zijn kop | Augustus 2019

Vandaag kwam er een vrouw die maar tegen blokkades aan blijft lopen in haar leven. Na ons inleidende gesprek werd me al snel duidelijk dat het ‘probleem” op de vader-moederlijn lag. Op mijn vraag hoe de band met haar moeder was, gaf mijn cliënte in eerste instantie als antwoord: ja dat was altijd prima, ze was mijn beste vriendin. Het is minder geworden toen ik het huis uit ben gegaan. En ik ben lang thuis blijven wonen en eigenlijk nu ik erover nadenk, heb ik altijd voor mijn moeder gezorgd, ze is al zo lang ik me kan herinneren rug patiënt en ik zorgde als 10 jarige al voor haar.

“Dat maakt mij al wel duidelijk dat je moeder ws. niet op de goede plaats ligt.” En dat bleek ook wel. Ze plaatste het blaadje van de moeder voor zich, tussen haar vader, die naast haar lag en haar in. Haar pap was inmiddels de mantelzorger, doet alles en de kinderen, zo ook mijn cliënte doen veel om hem daarin te ondersteunen. Moeder geeft aan niks meer te willen wat ze niet leuk vindt, niks meer te willen eten wat ze niet lekker vindt en ze is nog steeds behoorlijk veeleisend.

Op haar IK-blaadje voelde het best goed, oké, ze was wel moe, en had rust nodig. Ik legde haar uit, dat de moeder achter/ onder haar hoort en dat ze haar moeder nu op de plek van de vader had neergelegd en haar vader op de plek van de innerlijke man. Toen ik haar moeder achter haar legde draaide haar maag zich om, werd ze beroerd. Haar hele bekende wereld stond op zijn kop. 

Haar hele leven was zij de moeder geweest van haar moeder, had zij voor haar moeder gezorgd en haar vader had ook veel verzorgende taken gehad. Het kostte wat tijd tot het rustig werd in haar. Haar moeder mocht meer verantwoordelijkheid nemen en mocht beseffen dat dit niet de “normale gang van zaken” was.

Moeder had zelf ook geen steun ervaren van haar moeder. Oma had 11 levend geboren kinderen gekregen en 3 doodgeboren. En dat terwijl ze eigenlijk geen kinderen wilde. Welke boodschap krijg je dan mee als kind. Mijn cliënte mocht moeder en oma goed doorvoelen en beseffen dat dit iets over haar aardebinding zegt. Over haar basis. Er mocht een nieuwe innerlijke moeder komen, wat een verademing was dat. We hebben de hele moederlijn en daarna de vaderlijn geheeld. Wat kwam er veel naar boven, veel oud-zeer, veel inzichten.

Toen het bij allebei de lijnen: de vader- en de moederlijn goed voelde, gingen we ze verbinden. Maar dat ging niet vanzelf. Vader die nu eindelijk mocht uiten dat hij het best moeilijk had met zijn verzorgrol, durfde zich niet weer te verbinden, stel je voor dat het weer zo zou gaan. Toen we vader ook een nieuw blad gaven en we dus een nieuwe energieke, innerlijke vader maakten van dat nieuwe blaadje, toen stroomde de liefde als vanzelf.

En wat was het geweldig om haar gezicht open te zien bloeien. Terug in haar kracht, ze voelde zich echt anders dan toen ze kwam.  “Dit is echt heel bijzonder”, zei ze. “Ik heb echt al heel veel gedaan aan zelfontwikkeling en bewustwording, maar nog nooit zoals dit”.

Ik ben heel benieuwd wat het voor haar gaat doen, dat de innerlijke vader en moeder nu hun rechtmatige plek in hebben genomen. Dit moet effect gaan hebben, in haar bedrijf, maar ook in de relatie naar haar ouders toe. 

 

Blog | Wil je me helpen? | Juli 2019

“Ik zit een beetje vast, voel zo’n druk op mijn borst en heb steeds hartkloppingen, ik wil graag een afspraak maken”

Vandaag kwam ze. Er speelt al een poosje iets met haar zus, ze heeft het minder goed naar haar zin op haar werk, daar is ze ook een beetje vastgelopen. En ze heeft onlangs een samenwerking gestopt, omdat dat helemaal niet goed voelde.

Mijn conclusie: Broeder- & zusterschap zijn de spiegels waar we naar moeten kijken nu.
Collega’s, samenwerkingen, vriendschappen en broers en zussen staan allemaal voor “broeder- en zusterschap

Afgelopen week ging het tijdens de academiedag ook over broeder- en zusterschap en hadden we ook een fysieke opstelling gedaan.
Dus hadden we gekeken naar de mond: als begin/als poort,
dan de slokdarm: als verbinding tussen Hemel en aarde (geest en lichaam), open stellen voor transformatie.
de maag: als verwerkingscentrum en tot rust komen in jezelf, je zelf uiten,
de dunne darm: evenwicht tussen geven en nemen, zelfbewuste actieve verwerking enerzijds en durven vertrouwen en overgeven aan onbewuste processen anderzijds
dikke darm als laatste: omzetting van basisinstincten in bewustzijn, de omzetting van materie in energie, overgave aan je zelf, de macht vd mens ligt in zijn inhoud, zijn waarde, de zelfliefde
Dit alles ondersteund door de longen die staan voor ruimte, lucht en vertrouwen.

Tijdens die opstelling op de academiedag kwamen we tot de conclusie dat de broers en zussen in de voorbeeld sessie elk voor delen van die fysieke opstelling stond en dat die slokdarm of de maag en die broer of zus ook spiegels waren voor die delen.

Vandaag hebben we dus ook die fysieke opstelling gedaan en elk onderdeel doorvoeld en aangevuld. En ook vandaag bleek weer dat de slokdarm en de zus elkaars spiegel waren. Dat de zus ook als oudste de verbinding was tussen denken en zijn, en dat de transformatie behoorlijk stagneerde daar. Dat er veel kennis is, veel waarde, maar dat ze niet op waarde geschat wordt. Dat het vertrouwen nog meer gevoeld mag worden.
Zuslief had veel aanvulling nodig, maar de inzichten wat dit alles over haar zelf zei, was best pittig maar ook heel erg verhelderend.

De maag, het emotioneel verwerkingssysteem, dat was haar broer, heel gesloten, geen fijne start gehad, ach… het is wel goed zo, moet je nog meer verwachten? Misschien is het wel beter zo, dat ie gewoon in zichzelf gekeerd blijft.

Je zegt dus nu dat je misschien gewoon niet verder moet openstellen, dat het misschien wel beter is zo. Dat je wellicht niet meer kan verwachten, omdat je niet zo’n fijne start hebt gehad.

Oeps…. Dit was best heftig

Je te realiseren dat het ook alles over jezelf zegt, dat je dus jezelf afgescheiden houdt, dat je dus eigenlijk over jezelf zegt: Ik verwerk maar niet, ik heb een slechte start gehad, laat het maar zo, dit is het hoogste haalbare. Terwijl als er ruimte, liefde, veiligheid komt, er opeens wel meer openheid en verwerking komt. En dat verwerken ook vooral fijn mag zijn, niet zwaar hoeft te zijn.
De andere broer stond voor de dunne darm, ook daar veel herkenning van het thema van de dunne darm, naar haar broer, maar ook naar haarzelf.

De dikke darm, voelde in eerste instantie oké, gewoon goed, het uiteindelijke loslaten was niet meer zo’n probleem.
Uiteindelijk al die delen verbonden, door de energie door te laten stromen.

Er was veel liefde en vertrouwen nodig tussen de delen, om een goede doorstroming te krijgen. Maar uiteindelijk voelde het super goed en was er harmonie.

Wat een fijne sessie weer!

Blog | Songfestival | Juni 2019

Zaterdagavond zat ik het songfestival te kijken, eerlijk gezegd, deed ik dat al jaren niet meer, want ik vond de nummers vaak zo slecht, en het voelt vaak alsof de muziek speciaal “in elkaar geknutseld” wordt voor het songfestival, het een nog extremer dan het andere.

Sommige landen huren een liedjesschrijver in die in een vorige ronde gewonnen heeft of hoge scores heeft gehaald, en zo ook met de shows eromheen. De Choreograaf die die en die show had gedaan was gevraagd om de choreo te maken van bepaalde landen.

En van de week zag ik toevallig een interview met Duncan en met sommige van zijn vrienden. Hij wilde dit liedje niet maken om het songfestival te winnen, hij maakte het vanuit zijn hart, hij wilde een verhaal vertellen vanuit zijn hart.

Dat hij 2 jaar gewerkt had aan dit nummer, dat het met hem was meegegroeid, mee ontwikkeld. Maar het verhaal wilde verteld worden. Dat was de missie. Dat hij dat mocht doen op het Eurovisie Songfestival was niet zijn opzet. Juist dat voelde en zag ik terug in zijn optredens.

En vannacht in de persconferentie vertelde hij ook dat hij door het vele oefenen, in welke camera hij moest kijken, bij zichzelf vandaan raakte, bij de essentie en dat ie zich daarvan tevoren juist weer helemaal op had afgestemd, zich juist daar weer mee had verbonden en dat de muziek altijd voorop stond bij hem, niet het winnen.

Ik voelde meteen de vergelijking met veel ondernemers, als het gaat om de winst, om het einddoel en niet zozeer om de missie uit te dragen, dat je dan bij je essentie vandaan raakt.

Dat we soms geneigd zijn winnaars te willen imiteren, de kunstjes af te kijken, terwijl het misschien wel helemaal niet jouw manier is. Dan is het een kunstje, een maniertje, zonder bezieling.

Duncan zei gisterenavond: DREAM BIG, en dat zag je ook op de borden staan: DARE TO DREAM… En durf daar dan ook voor te gaan, gewoon omdat het de wereld in moet, omdat het je missie is, niet omdat je persé winnen MOET!

Mijn droom is om het spiegelen groot de wereld in te brengen, gewoon omdat ik merk en zie hoe mooi de boodschap is, ook omdat ik niet anders kan dan het voorleven en uitdragen. Niet volgens bepaalde kunstjes, maniertjes, maar helemaal zoals het van binnen naar buiten wil. En daar zal ik ook mijn werk voor doen, in mijn spiegels kijken, uit mijn comfortzone gaan, maar wel vanuit mezelf, vanuit wie ik ben en wil zijn.

Wat is jouw missie? Wat is jouw droom? En ben je bereid het werk te doen, wat je te doen hebt om die droom werkelijkheid te maken? Ben je bereid in jouw spiegels te kijken?

En besef dat je daar hulp bij mag vragen, Duncan heeft ook volop hulp gehad en dan zou je zomaar een winnaar kunnen zijn, op jouw eigen gebied, of het nu als moeder, partner, ondernemer, coach, leraar of artiest is.

Blog | Baby als spiegel | Juni 2019

Ik zou het wel uit willen schreeuwen…
Wat een waanzinnig mooie dag heb ik vandaag gehad.

Ik had voor het eerst in mijn carrière een consult met een moeder (collega spiegelcoach) met haar baby. Ze vertelde dat haar baby steeds ging huilen en schreeuwen bij haar man en dat ze ook veel spuugde. Vandaag doken we er samen in. Toen ze op het blaadje van haar man ging staan, werd de baby erg onrustig en toen we de diepere spiegels deden, ging ze echt krijsen.

We voelden beide dat haar man als kind zich niet mocht laten horen, zijn gevoel niet mocht uiten, zich niet gezien en gehoord voelde, stil moest zijn, maar vanbinnen schreeuwde hij en dat deed zij voor hem. Terwijl de moeder met het kind in haar armen op de blaadjes van de diepere spiegels stond krijste de baby, ze huilde…

Ze schreeuwde het verdriet en de boosheid van haar vader als baby uit. Wat was het bijzonder om te voelen dat er een enorme rust en een berg liefde omheen was om de moeder te steunen dit stukje door te maken. Want eerlijk is eerlijk, het was niet makkelijk om haar kind zo overstuur te zien, maar we voelde allebei dat ze dit wilde doen voor haar vader, dat het moest gebeuren en dat ze werd omringd door enorm veel liefde. Toen ze met het krijsende kind van het blaadje afstapte, toen het genoeg voelde, en ze op haar eigen blaadje stapje, was het huilen echt meteen over, werd ze stil. In een oogwenk. Wat het meest bijzondere was, was dat we beiden voelden dat de baby hierdoor helemaal in haar lijf was gezakt, ze straalde zo’n enorme rust en vrede uit.

En toen ze even later dronk bij haar moeder, voelde dat ook heel relaxed en rustig, helemaal vanuit haar ZIJN. Zo bijzonder. Ook later toen we de diepere spiegels van de innerlijke vrouw deden, en de baby lag te slapen gaf ze feilloos met haar lichaamstaal aan of het goed was of nog aanvulling nodig had. Door gebalde vuistjes te hebben of een open hand. Even haar oogjes open te doen of juist door een diepe zucht aan te geven dat het goed was.

We hebben hard gewerkt met z’n drieën. Wat een supergave ervaring. Ik voel me intens dankbaar dat ik dit mocht doen vandaag. Wat is dat spiegelen toch waanzinnig mooi en wat kunnen we veel helen. En wat zijn baby’s een fantastische spiegels, wat een inzichten heeft zij vandaag alleen al gegeven, door lichaamstaal, door haar huilen, door het spugen, door haar ZIJN.

Onze missie is alleen nog maar duidelijker geworden, dit moet gewoon groter de wereld in, wat zouden er veel baby’s mee geholpen zijn als moeders, hulpverleners en verzorgenden hiervan op de hoogte zouden zijn.

Kom maar op, we zijn er klaar voor om dit van de daken te schreeuwen, dit mag de hele wereld weten…

 

Blog | (H)erkennen | Mei 2019

Herkennen, Erkennen en transformeren

Ik heb erg weinig energie, zei ze. Een poosje terug zat ik helemaal in de flow, het stroomde super en toen ik tegen mijn vriend zei: “Moet je kijken, hoe het nu gaat met ons, vergeleken met vorig jaar en ook met onze bedrijven en vlak daarna ging het mis. Dat had ik ook niet moeten zeggen, het is alsof ik het over mezelf heb afgeroepen. Maar wellicht was er nog iets in die fase wat nog om Herkenning & Erkenning vraagt voordat het getransformeerd kan worden?

Ik vraag haar wat er vooraf is gegaan aan die veranderende flow en die moeheid. En dan begint ze te vertellen, tjonge het laat mijn mond openvallen wat zij de afgelopen jaren te verwerken heeft gehad.

Ze vertelt over de relatieproblemen, over de korte affaire die ze had en het abrupte stoppen daarvan, over haar miskraam, over het snel weer zwanger te zijn geworden daarna, over haar moeder die een hele ernstige hersenbloeding heeft gehad en waarvan gedacht werd dat ze het niet zou halen. Wat gelukkig wel het geval is, maar ze is niet meer helemaal hersteld. Niet meer de moeder van voor die tijd.

Na het gesprek gingen we aan de slag met haar en haar innerlijke man (daadkracht) en haar innerlijke vrouw (gevoel). Ze legde haar ik-blaadje neer en de innerlijke vrouw links voor haar en haar innerlijke man rechtsvoor haar. Ik vertelde haar dat ze zowel de actie/ daadkracht als het gevoel vooruitgeschoven had. Even niet voelen, even niks doen. Dat klopte! Ze herkende het.

Dus na het doorvoelen en aanvullen van haar ik-blaadje, zijn we de verdieping in gegaan van haar gevoel en wauw, daar mochten heel wat emoties gezien worden. Erkend worden. Vooral het verdriet om haar relatie en dat van haar moeder, kwam naar buiten. Het mocht erkend worden, het mocht er zijn en niet meteen weer door, zoals ze altijd deed. Gewoon even helemaal doorvoelen, even lekker huilen, het even laten doorstromen, erover vertellen, goed voelen. Maar daar vroeg ook het verdriet van de miskraam om erkenning. Want ja, ze was kort daarna alweer zwanger en haar moeder lang ondertussen in het ziekenhuis, ze moest door en er was zoveel om dankbaar voor te zijn. Dat is zo, maar er was ook verdriet dat er mag zijn!

Toen kwam er weer rust, was de zwaarte weg. Toen mocht het plezier weer verschijnen, mocht er weer joy zijn, weer een sprankeling, weer avontuur. Bij haar innerlijke man (haar daadkracht) mocht er begrip komen voor de affaire en mocht ze ontdekken hoe dat was ontstaan, dat als ze maar doorgaat, en geen tijd neemt om te voelen, dat ze dan eruit wil vluchten en plezier wil en JOY. Terwijl als ze daar heel bewust tijd voor neemt, om te genieten, om te verbinden, om dingen samen te doen, dat die behoefte er dan niet is. Dus mocht ze zichzelf vergeven, mocht ze het accepteren.

Herkenning en erkenning…

Daarna hebben we de man en de vrouw weer verbonden, weer verliefd laten worden, weer passie gebracht in die samenwerking. En dan gaat het niet alleen om de eenwording met haar vriend, maar ook vooral om haar innerlijke samenwerking. Waardoor ze ook in haar bedrijf niet OF aan het voelen OF aan het doen is, maar juist allebei tegelijk, voelen en doen als eenheid in jezelf.

Waardoor er een eenheid in jezelf ontstaat.

Omdat het verhaal van haar moeder haar ook erg emotioneerde, hebben we die ook nog gedaan. Ze koos voor haar moeder een lila blaadje en voor haar vader groen. En ze legde ze op de plek van de man en vrouw neer. En het voelde voor mij heel sterk dat de moeder boven stond en de vader onder. Dus ik vroeg haar of zij nu het gevoel heeft dat zij haar moeder ondersteunt ipv andersom en dan haar vader haar en haar moeder steunt. En dat klopte helemaal.

Toen we de vader en de moeder op de juiste plek neer legden, was er opeens rust. Voelde ze zich steviger en meer in balans. Haar moeder gaf aan dat het wel een teleurstelling was dat ze niet meer was hoe ze vroeger was, mijn cliënte gaf ook aan dat ze al jaren darmproblemen heeft, en darmen staan voor loslaten. Had ze niet al jaren alles binnengehouden en weer door? Zonder de signalen te herkennen en te erkennen wat gezien mocht worden. Voordat het losgelaten zou worden.

Nou in deze sessie ging het volop over erkennen, herkennen en loslaten. Moe maar kilo’s lichter stapte ze de deur uit!

Wil je ook eens ervaren wat het spiegelen voor jou kan betekenen? Maak dan ook eens een afspraak voor een sessie.

 

 

Blog | Woede | Mei 2019

Enige tijd geleden belde een moeder dat haar kind echt hulp nodig had, hij had zulke enorme woede-uitbarstingen, hij trok letterlijk de planken van de muur en het had met zijn vader te maken. Of ik hen kon helpen.

Ze kwamen en ik ging met hem aan het werk, hij was zo vreselijk boos op zijn vader, hij duldde hem ook echt niet in zijn omgeving. Er kon geen goed woord vanaf. Ik probeerde met hem in een visualisatie met zijn vader te praten, maar er was zo enorm veel woede en boosheid, er kwam geen beweging in.

Wat ik niet vaak doe, is wat ik toen wel deed: dat ik hem zijn vader in de vulkaan heb laten gooien en er een nieuwe vader uit heb laten komen. Hij mocht zijn vader echt even loslaten en een nieuwe vader laten opstaan. Zijn aardse vader had niet-leuke dingen gedaan en ook al kon hij het niet verwoorden en vertellen, het was niet oké en dus kon hij geen liefde meer voelen voor zijn vader. Soms is dat zo, soms zijn er dingen in ons leven gebeurd die ons verdere leven kunnen bepalen, soms kunnen we diegene dan niet meer in de ogen kijken, maar het is ook een spiegel hoe we door die bepaalde gebeurtenis, dat trauma, over in dit geval onze innerlijke vader zijn gaan denken, maar dat kan elk deel van onszelf zijn.

Onze innerlijke vader staat voor ons Hogere Zelf, ons Goddelijke deel, de verbinding met het spirituele in ons. Denk aan God de Vader.

Als die verbinding beschadigd is, is dus de verbinding met ons Hogere Zelf beschadigd en als we dat zien in onze spiegels, dan kunnen we dat herstellen. Dan helen we de verbinding met dat deel in onszelf.

Deze jongen kon heel goed visualiseren en samen maakten we er weer een hele fijne verbinding van met zijn nieuwe innerlijke vader. Iemand waar hij bij terecht kon, iemand waar hij zich veilig bij voelde. Daardoor werd de verbinding met het Goddelijke in hemzelf weer hersteld en kon hij zijn spiritualiteit weer inzetten voor zijn eigen heling en groei.

Dit jongetje was natuurlijk ook een spiegel voor zijn moeder, hij vertelde met zijn gedrag ook iets aan haar. Over haar innerlijke kind en over haar innerlijke ex-man.

We hebben een aantal sessies nodig gehad en een familieopstelling, maar nu gaat het weer goed en is hij veel rustiger geworden en in balans.

Wat is het fantastisch om mensen via het spiegelen verder te kunnen helpen. Door het spiegelen stap je uit het (ver)oordelen en in de observatie, wat vertelt het gedrag van de ander mij. Het maakt dat je zo anders naar de wereld gaat kijken om je heen.

Unless you learn to face your own shadows, you will continue to see them in others, because the world outside you is only a reflection of the world inside you (bron onbekend)

Blog | Innerlijke Vader | April 2019

De innerlijke vader

Enige tijd geleden belde een moeder dat haar kind echt hulp nodig had, hij had zulke enorme woede-uitbarstingen, hij trok letterlijk de planken van de muur en het had met zijn vader te maken. Of ik hen kon helpen.

Ze kwamen en ik ging met hem aan het werk, hij was zo vreselijk boos op zijn vader, hij duldde hem ook echt niet in zijn omgeving. Er kon geen goed woord vanaf.

Ik probeerde met hem in een visualisatie met zijn vader te praten, maar er was zo enorm veel woede en boosheid, er kwam geen beweging in.

Wat ik niet vaak doe, is wat ik toen wel deed: dat ik hem zijn vader in de vulkaan heb laten gooien en er een nieuwe vader uit heb laten komen.

Hij mocht zijn vader echt even loslaten en een nieuwe vader laten opstaan. Zijn aardse vader had niet-leuke dingen gedaan en ook al kon hij het niet verwoorden en vertellen, het was niet oké en dus kon hij geen liefde meer voelen voor zijn vader. Soms is dat zo, soms zijn er dingen in ons leven gebeurd die ons verdere leven kunnen bepalen, soms kunnen we diegene dan niet meer in de ogen kijken, maar het is ook een spiegel hoe we door die bepaalde gebeurtenis, dat trauma, over in dit geval onze innerlijke vader zijn gaan denken, maar dat kan elk deel van onszelf zijn.

Onze innerlijke vader staat voor ons Hogere Zelf, ons Goddelijke deel, de verbinding met het spirituele in ons. Denk aan God de Vader. Als die verbinding beschadigd is, is dus de verbinding met ons Hogere Zelf beschadigd en als we dat zien in onze spiegels, dan kunnen we dat herstellen. Dan helen we de verbinding met dat deel in onszelf.

Deze jongen kon heel goed visualiseren en samen maakten we er weer een hele fijne verbinding van met zijn nieuwe innerlijke vader. Iemand waar hij bij terecht kon, iemand waar hij zich veilig bij voelde. Daardoor werd de verbinding met het Goddelijke in hemzelf weer hersteld en kon hij zijn spiritualiteit weer inzetten voor zijn eigen heling en groei.

Dit jongetje was natuurlijk ook een spiegel voor zijn moeder, hij vertelde met zijn gedrag ook iets aan haar. Over haar innerlijke kind en over haar innerlijke ex-man.

We hebben een aantal sessies nodig gehad en een familieopstelling, maar nu gaat het weer goed en is hij veel rustiger geworden en in balans en ook bij haar is er meer vrede gekomen in haarzelf.

Wat is het fantastisch om mensen via het spiegelen verder te kunnen helpen. Door het spiegelen stap je uit het (ver)oordelen en in de observatie, wat vertelt het gedrag van de ander mij. Het maakt dat je zo anders naar de wereld gaat kijken om je heen.

Wil je dit ook leren, op 22 mei begint de Spiegel je Wijs academie, waarin ik coaches, therapeuten en leerkrachten opleid tot spiegelcoach. Er zijn nog een paar plaatsjes, neem contact met me op als je daar belangstelling voor hebt, dan maken we een afspraak voor een vrijblijvende skype om te kijken of het wat voor je is.

Unless you learn to face your own shadows, you will continue to see them in others, because the world outside you is only a reflection of the world inside you (bron onbekend)

Blog | Bloedneuzen | Maart 2019

Ze zal een jaar of 7 zijn geweest denk ik, bijna dagelijks bloedneuzen had ze. Yanneke, mijn oudste dochter, geadopteerd, klassiek autisme met een ernstige verstandelijke beperking. Non-verbaal, dus haar leren begrijpen ging niet vanzelf. We deden er alles aan om haar te helpen, althans dat dachten we.

Eigenlijk waren we vooral bezig om haar te willen genezen, om de oplossing te vinden om haar uit haar autisme te krijgen. Diëten, allerlei therapieën, alles deed wel iets, maar niks was DE oplossing die we in sommige boeken lazen. Het was een proces van acceptatie.

Maar goed, ze had dus bloedneuzen, en dan niet een beetje bloed, nee het spoot eruit, soms gewoon tot het plafond. De badkamer leek soms wel een slachthuis. We kregen allerlei adviezen: er moet vast een adertje dicht gebrand worden. Hier moet je naar laten kijken. En ze was ook altijd zo enorm in paniek bij al dat bloed dat haar neus dichtknijpen ook niet echt vanzelf ging.

Met Yanneke naar de dokter was daarentegen ook geen feest, dus we hoopten dat het vanzelf over zou gaan… maar tjonge het was heftig, en dag in dag uit heftige bloedneuzen. In die tijd had ik ook het boek de Sleutel tot Zelfbevrijding gekocht en natuurlijk las ik wat er stond bij bloedneuzen: Het kwam er in het kort op neer dat je je dan niet begrepen voelt. Het is niet echt makkelijk geschreven taal, maar ik las de tekst aan haar voor. En zei tegen haar dat ik mijn best deed om haar te begrijpen, maar dat het best lastig was, dat ik niet meer kon doen dan mijn best en of ze me een beetje wilde helpen daarbij. Wat ik niet verwacht had gebeurde: de bloedneuzen stopten meteen. Gewoon klaar, over… na wekenlang dagelijks een enorm bloedbad. Boodschap begrepen.

Jaren later, toen ze inmiddels niet meer thuis woonde, maar in de instelling waar ze nu woont, had ze opeens weer bloedneuzen. De leiding belde me op: ze heeft al dagen steeds bloedneuzen, we denken erover de arts ernaar te laten kijken, misschien moet er een adertje dicht gebrand worden. Ik schoot in de lach: Nee hoor, ze voelt zich onbegrepen zei ik: Zeg maar tegen haar dat je je best doet om haar te begrijpen, en probeer steeds te verwoorden wat je denkt dat ze bedoelt met haar gedrag. En vraag of het klopt. En ja hoor, ook daar stopten de bloedneuzen weer.

Mooi hoe ons lichaam onze spiegel is. Soms is het weten wat het betekent al genoeg om een klacht te laten verdwijnen, zoals bij de bloedneuzen van Yanneke, maar vaker volgt er een langdurig innerlijk proces. Hebben jullie ook ervaringen met de boodschap achter de kwaal?

Wil je dat hieronder delen?